ΜΗΝΥΜΑ

ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΝΕΤΕ ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ...ΚΑΠΑΚΩΝΕΙ..ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΑΔΕΙΑΖΕΤΕ ΤΑ.....ΒΑΡΗ ΤΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ ΣΑΣ!ΚΑΙΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΕΣΑ ΜΑΣ!ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΣΤΕ!!!!....
JellyMuffin.com

Κυριακή, 22 Ιουλίου 2012

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗ


Κεφάλαιο 1

1 Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος. 2 Οὗτος ἦν ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν Θεόν. 3 πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἕν ὃ γέγονεν. 4 ἐν αὐτῷ ζωὴ ἦν, καὶ ἡ ζωὴ ἦν τὸ φῶς τῶν ἀνθρώπων. 5 καὶ τὸ φῶς ἐν τῇ σκοτίᾳ φαίνει, καὶ ἡ σκοτία αὐτὸ οὐ κατέλαβεν. 6 Ἐγένετο ἄνθρωπος ἀπεσταλμένος παρὰ Θεοῦ, ὄνομα αὐτῷ Ἰωάννης· 7 οὗτος ἦλθεν εἰς μαρτυρίαν, ἵνα μαρτυρήσῃ περὶ τοῦ φωτός, ἵνα πάντες πιστεύσωσιν δι' αὐτοῦ. 8 οὐκ ἦν ἐκεῖνος τὸ φῶς, ἀλλ' ἵνα μαρτυρήσῃ περὶ τοῦ φωτός. 9 Ἦν τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν, ὃ φωτίζει πάντα ἄνθρωπον, ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον. 10 ἐν τῷ κόσμῳ ἦν, καὶ ὁ κόσμος δι' αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ ὁ κόσμος αὐτὸν οὐκ ἔγνω. 11 εἰς τὰ ἴδια ἦλθεν, καὶ οἱ ἴδιοι αὐτὸν οὐ παρέλαβον. 12 ὅσοι δὲ ἔλαβον αὐτόν, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι, τοῖς πιστεύουσιν εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ, 13 οἳ οὐκ ἐξ αἱμάτων, οὐδὲ ἐκ θελήματος σαρκὸς, οὐδὲ ἐκ θελήματος ἀνδρὸς, ἀλλ' ἐκ Θεοῦ ἐγεννήθησαν. 14 Καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν, καὶ ἐθεασάμεθα τὴν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρὰ πατρός, πλήρης χάριτος καὶ ἀληθείας. 15 Ἰωάννης μαρτυρεῖ περὶ αὐτοῦ καὶ κέκραγεν λέγων· Οὗτος ἦν ὃν εἶπον, Ὁ ὀπίσω μου ἐρχόμενος ἔμπροσθέν μου γέγονεν, ὅτι πρῶτός μου ἦν. 16 Καὶ ἐκ τοῦ πληρώματος αὐτοῦ ἡμεῖς πάντες ἐλάβομεν, καὶ χάριν ἀντὶ χάριτος· 17 ὅτι ὁ νόμος διὰ Μωϋσέως ἐδόθη, ἡ χάρις καὶ ἡ ἀλήθεια διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐγένετο. 18 Θεὸν οὐδεὶς ἑώρακεν πώποτε· ὁ μονογενὴς υἱὸς ὁ ὢν εἰς τὸν κόλπον τοῦ πατρὸς ἐκεῖνος ἐξηγήσατο. 19 Καὶ αὕτη ἐστὶν ἡ μαρτυρία τοῦ Ἰωάννου, ὅτε ἀπέστειλαν οἱ Ἰουδαῖοι ἐξ Ἱεροσολύμων ἱερεῖς καὶ Λευίτας ἵνα ἐρωτήσωσιν αὐτόν· Σὺ τίς εἶ; 20 καὶ ὡμολόγησεν καὶ οὐκ ἠρνήσατο· καὶ ὡμολόγησεν ὅτι Ἐγὼ οὐκ εἰμὶ ὁ Χριστός. 21 καὶ ἠρώτησαν αὐτόν· Τί οὖν; Ἠλίας εἶ σύ ; καὶ λέγει· Οὐκ εἰμί. Ὁ προφήτης εἶ σύ; καὶ ἀπεκρίθη, Οὔ. 22 εἶπoν οὖν αὐτῷ· Τίς εἶ; ἵνα ἀπόκρισιν δῶμεν τοῖς πέμψασιν ἡμᾶς· τί λέγεις περὶ σεαυτοῦ; 23 ἔφη· Ἐγὼ φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ, εὐθύνατε τὴν ὁδὸν Κυρίου, καθὼς εἶπεν Ἡσαΐας ὁ προφήτης. 24 Καὶ ἀπεσταλμένοι ἦσαν ἐκ τῶν Φαρισαίων· 25 καὶ ἠρώτησαν αὐτὸν καὶ εἶπον αὐτῷ· Τί οὖν βαπτίζεις, εἰ σὺ οὐκ εἶ ὁ Χριστὸς οὔτε Ἠλίας οὔτε ὁ προφήτης; 26 ἀπεκρίθη αὐτοῖς ὁ Ἰωάννης λέγων· Ἐγὼ βαπτίζω ἐν ὕδατι· μέσος δὲ ὑμῶν ἕστηκεν ὃν ὑμεῖς οὐκ οἴδατε, 27 αὐτὸς ἐστιν ὁ ὀπίσω μου ἐρχόμενος, ὃς ἔμπροσθέν μου γέγονεν, οὗ ἐγὼ οὐκ εἰμὶ ἄξιος ἵνα λύσω αὐτοῦ τὸν ἱμάντα τοῦ ὑποδήματος. 28 Ταῦτα ἐν Βηθανίᾳ ἐγένετο πέραν τοῦ Ἰορδάνου, ὅπου ἦν Ἰωάννης βαπτίζων. 29 Τῇ ἐπαύριον βλέπει ὁ Ἰωάννης τὸν Ἰησοῦν ἐρχόμενον πρὸς αὐτόν, καὶ λέγει· Ἴδε ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου. 30 οὗτός ἐστι περὶ οὗ ἐγὼ εἶπον· Ὀπίσω μου ἔρχεται ἀνὴρ ὃς ἔμπροσθέν μου γέγονεν, ὅτι πρῶτός μου ἦν. 31 κἀγὼ οὐκ ᾔδειν αὐτόν, ἀλλ' ἵνα φανερωθῇ τῷ Ἰσραὴλ, διὰ τοῦτο ἦλθον ἐγὼ ἐν τῷ ὕδατι βαπτίζων. 32 Καὶ ἐμαρτύρησεν Ἰωάννης λέγων ὅτι τεθέαμαι τὸ Πνεῦμα καταβαῖνον ὡς περιστερὰν ἐξ οὐρανοῦ, καὶ ἔμεινεν ἐπ' αὐτόν· 33 κἀγὼ οὐκ ᾔδειν αὐτόν, ἀλλ' ὁ πέμψας με βαπτίζειν ἐν ὕδατι, ἐκεῖνός μοι εἶπεν· Ἐφ' ὃν ἂν ἴδῃς τὸ Πνεῦμα καταβαῖνον καὶ μένον ἐπ' αὐτόν, οὗτός ἐστιν ὁ βαπτίζων ἐν Πνεύματι ἁγίῳ. 34 κἀγὼ ἑώρακα, καὶ μεμαρτύρηκα ὅτι οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ. 35 Τῇ ἐπαύριον πάλιν εἱστήκει ὁ Ἰωάννης καὶ ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ δύο, 36 καὶ ἐμβλέψας τῷ Ἰησοῦ περιπατοῦντι λέγει· Ἴδε ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ. 37 καὶ ἤκουσαν αὐτοῦ οἱ δύο μαθηταὶ λαλοῦντος καὶ ἠκολούθησαν τῷ Ἰησοῦ. 38 στραφεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ θεασάμενος αὐτοὺς ἀκολουθοῦντας λέγει αὐτοῖς· 39 Τί ζητεῖτε; οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· Ραββί· ὃ λέγεται μεθερμηνευόμενον Διδάσκαλε· ποῦ μένεις; 40 λέγει αὐτοῖς· Ἔρχεσθε καὶ ἵδετε. ἦλθαν οὖν καὶ εἶδον ποῦ μένει, καὶ παρ' αὐτῷ ἔμειναν τὴν ἡμέραν ἐκείνην· ὥρα ἦν ὡς δεκάτη. 41 Ἦν Ἀνδρέας ὁ ἀδελφὸς Σίμωνος Πέτρου εἷς ἐκ τῶν δύο τῶν ἀκουσάντων παρὰ Ἰωάννου καὶ ἀκολουθησάντων αὐτῷ· 42 εὑρίσκει οὗτος πρῶτον τὸν ἀδελφὸν τὸν ἴδιον Σίμωνα καὶ λέγει αὐτῷ· Εὑρήκαμεν τὸν Μεσσίαν· ὅ ἐστιν μεθερμηνευόμενον Χριστός· 43 καὶ ἤγαγεν αὐτὸν πρὸς τὸν Ἰησοῦν. ἐμβλέψας αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· Σὺ εἶ Σίμων ὁ υἱὸς Ἰωνᾶ· σὺ κληθήσῃ Κηφᾶς, ὃ ἑρμηνεύεται Πέτρος. 44 Τῇ ἐπαύριον ἠθέλησεν ὁ Ἰησοῦς ἐξελθεῖν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, καὶ εὑρίσκει Φίλιππον καὶ λέγει αὐτῷ· Ἀκολούθει μοι. 45 ἦν δὲ ὁ Φίλιππος ἀπὸ Βηθσαϊδά, ἐκ τῆς πόλεως Ἀνδρέου καὶ Πέτρου. 46 εὑρίσκει Φίλιππος τὸν Ναθαναὴλ καὶ λέγει αὐτῷ· Ὃν ἔγραψε Μωϋσῆς ἐν τῷ νόμῳ καὶ οἱ προφῆται, εὑρήκαμεν, Ἰησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωσὴφ τὸν ἀπὸ Ναζαρέτ. 47 καὶ εἶπεν αὐτῷ Ναθαναήλ· Ἐκ Ναζαρὲτ δύναταί τι ἀγαθὸν εἶναι; λέγει αὐτῷ Φίλιππος· Ἔρχου καὶ ἴδε. 48 εἶδεν ὁ Ἰησοῦς τὸν Ναθαναὴλ ἐρχόμενον πρὸς αὐτὸν καὶ λέγει περὶ αὐτοῦ· Ἴδε ἀληθῶς Ἰσραηλίτης ἐν ᾧ δόλος οὐκ ἔστι. 49 λέγει αὐτῷ Ναθαναήλ· Πόθεν με γινώσκεις; ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· Πρὸ τοῦ σε Φίλιππον φωνῆσαι, ὄντα ὑπὸ τὴν συκῆν εἶδόν σε. 50 ἀπεκρίθη Ναθαναήλ καὶ λέγει αὐτῷ· Ραββί, σὺ εἶ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, σὺ εἶ ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ. 51 ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ὅτι εἶπόν σοι, εἶδόν σε ὑποκάτω τῆς συκῆς, πιστεύεις; μείζω τούτων ὄψῃ. 52 καὶ λέγει αὐτῷ· Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀπ' ἄρτι ὄψεσθε τὸν οὐρανὸν ἀνεῳγότα, καὶ τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ ἀναβαίνοντας καὶ καταβαίνοντας ἐπὶ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου.

Ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ τοῦ Κωνσταντίνου Χολέβα Πολιτικοῦ Ἐπιστήμονος (πηγή: Αντίβαρο)


Ἡ προσήλωση τοῦ Σολωμοῦ στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία γίνεται φανερή καί ἀπό τόν θρῆνο του γιά τόν ἀπαγχονισμό τοῦ Ἁγίου Πατριάρχου Γρηγορίου Ε'. Ὁ θρῆνος καταγράφεται στίς στροφές 135 καί 136 τοῦ Ὕμνου.

Ὅλοι κλαῦστε· ἀποθαμένος
Ὁ ἀρχηγός τῆς Ἐκκλησιᾶς·
Κλαῦστε, κλαῦστε· κρεμασμένος
Ὡσάν νἄτανε φονιάς.

Ἔχει ὁλάνοικτο τό στόμα
Π'ὧρες πρῶτα εἶχε γευθεῖ
Τ' Ἅγιον Αἷμα, τ' Ἅγιον Σῶμα·
Λές πώς θέ νά ξαναβγεῖ....

Ποιά ἦταν τά ἰδανικά τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ 1821; Σαφῶς ἡ  Χριστιανική Πίστη  καί ἡ Ἐλευθερία τῆς Πατρίδος. Αὐτά δηλώνουν τά κείμενά τους. Κι ὅμως σήμερα κάποιοι ἀμφισβητοῦν τήν Ἱστορία, θέλουν νά τήν ξαναγράψουν γιά δικούς τους ἰδιοτελεῖς σκοπούς. Ἄς μήν βιάζονται, ὅμως, διότι ματαιοπονοῦν. Μέσα στόν Ἐθνικό Ὕμνο τῶν Ἑλλήνων ὁ Διονύσιος Σολωμός διερμηνεύει ξεκάθαρα τά αἰσθήματα ὅλων τῶν ἐξεγερμένων Ρωμηῶν καί βάζει αὐτά τά λόγια στό στόμα τῆς Ἐλευθερίας: (στροφές 148 καί 149).


Τέτοια ἀφήστενε φροντίδα·
Ὅλο τό αἷμα ὅπου χυθεῖ
Γιά θρησκεία καί γιά πατρίδα
ὅμοιαν ἔχει τήν τιμή.

Στό αἷμα αὐτό πού δέν πονεῖτε
Γιά πατρίδα, γιά θρησκειά,
Σᾶς ὁρκίζω ἀγκαλιασθῆτε
Σάν ἀδέλφια γκαρδιακά.

ΜΑΓΙΚΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΣΦΡΑΓΙΔΟΛΙΘΟΙ


ΣΦΡΑΓΙΔΟΛΙΘΟΙ-ΣΥΝΧΡΟΝΑ ΦΥΛΑΧΤΑ -ΜΑΓΙΚΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ
ΘΕΑ ΕΚΑΤΗ

Σε προσφατη επισκεψη στο αρχαιολογικο μουσειο μυκηνων παρακολουθοντας την ροη των ευρηματων ειδα την συλογη σφραγιδολιθων του μουσειου...
Οι σφραγιδολιθοι ειχαν ενα διπλο ρολο υπαρξης κατα την αρχαιοτητα:
Συμβολα εξουσιας ,κατι σαν τις σημερινες σφραγιδες που βαζουν οι κρατικες υπηρεσιες,δηλ ο αξιοματουχος της τοτε εποχης σφραγιζε με την σφραγιδα του οστε να εξασφαλιστει πως ειναι ο ιδιος που υπογραφει το εκαστοτε χαρτι.
Μαγικα φυλαχτα επισης οι σφραγιδολιθοι στηριζομενα στην αρχη της συμπαθητικης μαγειας.
Απεικονιζαν συμβολα νικης,κυρους,χρηματων,εμποριου κτλ..
το ανθρωπινο ασυνειδητο αμεταβλητο στις πιστεις του μεσα στις χιλιετιες δινει και προσωποποιει με διαφοροποιησεις την ιδια μαγικη αρχη και πιστη.
Την πιστη οτι ενα μαγικο αντικειμενο η φυλαχτο μπορει να επιρρεασει σε βαθος τον εσωτερικο μας κοσμο ,με αποτελεσμα εξωτερικα ευνοϊκα γεγονοτα.
Για τους σφραγιδολιθους χρησιμοποιηθηκαν καθε λογης πετρες και κρυσταλοι.
Στην πετρα πανω χαραζοταν μια μαγικη παρασταση και μετα δενοταν σε δαχτυλιδι που φορουσε το ατομο..
Κυριαρχη πετρα σε ολα τα ευρηματα ειναι ο λιθος στεατιτης ειδικα στην μαυρη του οψη.
Περαν του οτι ο λιθος δεν ειναι πορωδης και ευκολα χαρασεται,ισως οι αρχαιοι ειχαν εντοπισει καποια ειδιαιτερη δυναμη σε αυτον τον λιθο για να τον χρησιμοποιουν τοσο συχνα.
Αρκει να πουμε οτι κυριαρχει σε συχνοτητα εναντι τον αλλων λιθων σε βαθμο υπερθετικο,αρα με την λογικη σιγουρα του ειχαν αποδοθει μαγικες ιδιοτητες.
Σε καποιο λιθο παρατηρουμε ενα επιδιοκωμενο αποτελεσμα πχ ο κυνηγος συλαμβανει το ελαφι.
Ισως ενας κυνηγος της εποχης τον χρησιμοποιουσε να εχει τυχη στο κυνηγι.
Η ιδια λογικη της απεικονισης του αποτελεσματος στο μαγικο φυλαχτο ακολουθηθηκε σε ολον τον αρχαιο κοσμο.
Αργοτερα η μεσαιωνικη μαγεια αντεγραψε τις αρχαιες τεχνικες προσδιδοντας στις απεικονισεις την νεα κοσμοαντιληψη της εποχης.
Οι αρχαιοι λαοι ειχαν τους Θεους και την φυση-ο μεσαιωνας επιρρεασμενος απ την επιβληθησα κοσμοθεωρια του χριστιανισμου-εβραΪσμου γενισε μεσα στο συλογικο ασυνειδητο της δυσης νεα αρχετυπα.
Ετσι τα παραδοσιακα γριμορια χρησιμοποιουν την ιδια συμπαθητικη μαγεια με διαφορετικα αρχατυπα ομως αλλα και πολλα κοινα στοιχεια.
τα μαγικα βιβλια του μεσαιωνα ειναι γεματα απ συνταγες με λιθους που πανω τους χαραζονται μαγικες παραστασεις κτλ
ΣΦΡΑΓΙΔΟΛΙΘΟΙ
Επειδη βεβαια ειχε τονιστει απ την εκκλησια οτι οι καλες δυναμεις δεν βοηθανε της γηϊνες επιδιωξεις,και επειδη ολοι οι αρχαιοι θεοι ειχαν δαιμονοποιηθει(σαν παραδειγμα η θεα ασταρτη εγινε ο μετεπειτα χριστιανικος διαβολος ασταρωθ)
οι μαγοι κατεφυγαν στους χριστιανικους δαιμονες,,,με την λογικη αφου δεν βοηθα ο Θεος ισως βοηθουν οι αντιπαλοι του.
ετσι οι μαγοι σχηματισαν συστηματα που ηταν και φιλικα και αντιθετα του χριστιανισμου.
Στα παραδοσιακα γριμορια ,ο μαγος ζητα τη βοηθεια ενος πνευματος αλλα απειλοντας το με τα ονοματα του χριστου του Θεου κτλ.
Το ιδιο εγινε και με τις σφραγιδες φυλαχτα κτλ
στο κεντρο ειναι το καθυποταζομενο πνευμα αλλα γυρο γυρο τα ονοματα του θεου κτλ
Απ την περιοδο της μαγειας του μεσαιωνα με ολο αυτο το μπλεξιμο ,χαθηκε η απλη αρχη της συμπαθητικης μαγικης απεικονισης μεσα στο πληθος των ετερογενων μαγικων στοιχειων και δοξασιων.
Αλλα η ιδια αρχη που στηριχταν ολες οι απεικονισεις εστω και μενταφιεσμενη διασωθηκε.
Ολα ειναι στηριγμενα στην ιδια αρχη των αρχαιων ..
ΣΦΡΑΓΙΔΟΛΙΘΟΣ ΔΑΚΤΥΛΙΔΙ
Ο φρανσις Μπαρετ στο ΜΑΓΟ δινει πληθος συνταγων οπου για παραδειγμα πρεπει να φτιαχτει αυτο που ονομαζει μαγικη εικονα για να προκαλεσει ενα αποτελεσμα.Σαν παραδειγμα ενας βασιλιας καθισμενος σε θρονο κτλ
Το ιδιο βρισκουμε και στις αρχιδοξες του Παρακελσου και σε πολλα αλλα βιβλια.
Ι ιστορια παει πολυ παλια το ιδιο και η θρησκεια και η μαγεια.
Στους προχριστιανικους χρονους κινηματα των γνωστικων χρησιμοποιησαν φυλαχτα και σφραγιδολιθους του αμπραξας που εχουμε δημοσιευσει σε αλλο σημειο στο φορουμ.
Σημερα πολλη απ την αρχαια μαγικη γνωση και πραχτικη εχουν χαθει.
Πολυ λιγα εφτασαν στις μερες μας και πολυ λιγοτερα εφαμοζονται.
Αυτο δεν σημαινει οτι χαθηκε η δυναμη για οποιον θελει να την βρει απλα εγινε δυσπροσιτη λογω των εξωτερικων συνθηκων.
Τελος θελω να πω οτι πιστευω οτι πολοι συλεκτες αρχαιων αντικειμενων πιστευω δεν δινουν τεραστια χρηματικα ποσα μονο για να θαυμαζουν καποια πραγματα,πολοι συνειδητα η ασυνειδητα ελκωνται απ την δυναμη που εκπεμπουν καποια πραγματα.
Θεωρητικα ποιος μαγος δεν θα ηθελε να εχει για παραδειγμα ενα μαγικο αντικειμενο η φυλαχτο που βοηθησε ενα ηρωα η εναν διασημο της αρχαιοτητας,η ενα δαχτυλιδι φορτισμενο απ τους αιγυπτιους ιερεις για τον φαραω...
                  ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΤΑΝΤΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΤΑΙ ΤΟΝ ΑΛΗΘΙΝΟ ΘΕΟ.ΤΕΤΟΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΕΙΣΤΕ???ΚΙ ΟΜΩΣ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΛΛΑΔΑ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΕΙΝΑΙ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΜΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΑΣΧΟΛΕΙΤΕ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΟΒΑΡΟΙ!!!!!!


ΘΕΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΑ ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΚΑ


Η θεουργία όμως έχει και μια πιο άμεση χρησιμότητα: την μαντική δια της αποκαλύψεως. Στο 3ο βιβλίο του έργου «Περὶ Μυστηρίων», πού είναι εξ ολοκλήρου αφιερωμένο στη μαντεία, ο Πρόκλος διατείνεται πώς έλαβε από τους δαίμονες πολλές αποκαλύψεις για το παρελθόν και το μέλλον.
ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΜΑΓΙΚΟΣ
Διακρίνουμε κυρίως δύο τύπους θεουργίας: εκείνον πού στηρίζεται μόνο στη χρήση συμβόλων ή συνθημάτων και εκείνον που προσφεύγει στις υπηρεσίες ενός υπνωτισμένου διάμεσου (μέντιουμ).
Ο πρώτος τύπος, που χρησιμοποιεί τα σύμβολα ή συνθήματα, εμφανίζεται κάτω από το γενικό όνομα Τελεστική (εκ του τελείν) και ενδιαφέρεται για τον καθαγιασμό και το ζωντάνεμα των αγαλμάτων, με σκοπό την επίτευξη χρησμών, όπως φαίνεται από τα ακόλουθα αποσπάσματα του Πρόκλου:
«Τὴν τελεστικὴν καὶ χρηστήρια καὶ ἀγάλματα θεῶν ἰδρῦσθαι ἐπὶ γῆς καὶ διὰ τινων συμβόλων ἐπιτήδεια ποιεῖν τὰ ἐκ μερικῆς ὕλης γενόμενα καὶ φθαρτῆς εἰς τὸ μετέχειν θεοῦ καὶ κινεῖσθαι παρ’ αὐτοῦ καὶ προλέγειν τὸ μέλλον». (Πρόκλος, «Εἰς Τίμαιον» III.155.18).
«Ἡ τελεστικὴ διακαθήρασα καὶ τινας χαρακτῆρας καὶ σύμβολα περιτιθεῖσα τῷ ἀγάλματι ἔμψυχον αὐτὸ ἐποίησεν» (Πρόκλος, «Θεολογούμενα Πλάτωνος» I.28, σ. 70).
Ο Ψελλός, μολονότι συνδέει επίσης την Τελεστική με τα αγάλματα, δίνει στους όρους λίγο διαφορετική ερμηνεία: «τελεστικἠ δὲ ἐπιστήμη ἐστὶν ἡ οἷον τελοῦσα τὴν ψυχὴν διὰ τῆς τῶν ἐνταῦθα ὑλῶν δυνάμεως». Ο Ιεροκλής πάλι, αν και αντιπροσωπεύει μία διαφορετική παράδοση, θεωρεί την τελεστική σαν την τέχνη που καθαρίζει το πνεύμα («Σχόλια εἰς Χρυσὰ Ἔπη»).
Πρέπει εδώ να υποθέσουμε ότι κάποια στοιχεία τής απόρρητης αυτής επιστήμης πρέπει να προέρχονται από τα «Τελεστικά» του Ιουλιανού. Είναι όμως βέβαιο ότι τα σύμβολα ανάγονται στα Χαλδαϊκά Λόγια.
ΑΛΧΙΜΙΚΑ ΜΑΓΙΚΑ ΣΥΜΒΟΛΑ
Για το τι ήταν ακριβώς τα σύμβολα ή συνθήματα, μας πληροφορεί με αρκετή σαφήνεια ο Ψελλός: «ἐκείνη γὰρ (ἡ τελεστικὴ ἐπιστήμη) τὰ κοῖλα τῶν ἀγαλμάτων ἐμπιπλῶσα οἰκείας ταῖς ἐφεστηκυίαις δυνάμεσι, ζῷων, φυτῶν, λίθων, βοτάνων, ῥιζῶν, σφραγίδων, ἐγγραμμάτων, ἐνίοτε δὲ καὶ ἀρωμάτων συμπαθῶν, συγκαθιδρύουσα δὲ τούτοις καὶ κρατῆρας καὶ σπονδεῖα καὶ θυμιατήρια, ἔμπνοα ποιεῖ τὰ εἴδωλα καὶ τῇ ἀπορρήτῳ δυνάμει κινεῖ...». Πρόκειται λοιπόν για γνήσια θεουργική επιστήμη, η οποία σίγουρα προέρχεται από τον υπομνηματισμό του Πρόκλου πάνω στα Χαλδαϊκά Λόγια. Όσον άφορα στα ζώα, τα βότανα, τους λίθους και τα αρώματα, αυτά υπάρχουν στον «Περὶ Μυστηρίων» του Ιαμβλίχου. Ο Πρόκλος με τη σειρά του μας δίνει ένα πλήρη κατάλογο μαγικών βοτάνων, λίθων κ.λπ., πού είναι , υλικά κατάλληλα για ποικίλους σκοπούς.
ΙΕΡΗ ΓΥΝΑΙΚΑ
Η καταλληλότητα των διαφόρων αυτών υλικών στηρίζεται, κατά τον Πρόκλο, στο γεγονός ότι κάθε θεός έχει το δικό του ιδιαίτερο «αντιπρόσωπο» στο βασίλειο των φυτών, των ζώων, των μετάλλων και των αντικειμένων γενικότερα. Ένας τέτοιος «αντιπρόσωπος» είναι εν δυνάμει σύμβολο του θεού ή περιέχει ένα σύμβολο του θεού. Επομένως το σύμβολο βρίσκεται σε επικοινωνία με τη θεϊκή αρχή. Τα σύμβολα έμεναν σφραγισμένα μέσα στο άγαλμα και τα γνώριζε μόνο ο τελεστής (Πρόκλος, «Εἰς Τίμαιον» Ι.273.11). Παρόμοιες δοξασίες επιβιώνουν ακόμα και σήμερα: μια ίδια πρακτική εφαρμόζεται στο σημερινό Θιβέτ, όπου τα αγάλματα καθαγιάζονται με την εισαγωγή στο εσωτερικό τους γραπτών μαγικών επωδών και άλλων μαγικών αντικειμένων.
Οι σφραγίδες (= οι σφραγιδόλιθοι) και τα εγγράμματα           ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΕΓΓΡΑΜΜΑΤΑ:




Προσφατα ακουσες ,διαβασες η βρηκες μια καλη συνταγη να σε βοηθησει να λυσεις τα προβληματα σου.
Αισθανθηκες χαρα γιατι ακουσες απ καποιον αλλο πως τον βοηθησε.
Συμπερανες οτι αφου βοηθησε καποιον αλλο γιατι οχι και εμενα?
Αναλογα με το τι ηταν η συνταγη(μαγικη-ψυχολογικη-οραματισμος κτλ)σχεδιασες ενα πλανο δρασης.
Πως θα βρεις τα υλικα...πως θα διαλογιστεις...ποιες ωρες ειναι καταληλες κτλ
με ευλαβικη προσοχη εκανες ολα που επρεπε και τωρα περιμενεις τους καρπους των κοπων σου..
Ομως δεν βλεπεις ακομα αποτελεσματα..η τα αποτελεσματα ειναι πολυ μικρα για τις προσδοκιες σου.
Μηπως εκανα κατι λαθος?μα γιατι δεν λειτουργει για μενα?
Μηπως αν εβρισκα μια ποιο δυνατη συνταγη?Μηπως ενα καλυτερο βιβλιο ,μηπως μια ποιο δυνατη πραχτικη...μηπως να ξαναδοκιμασω την ιδια να δουμε μηπως κατι γινεται...
Μπορει επισης τελευταια να ακουσες για το νομο της ελξης η καποιες νεες πραχτικες και παλιες που ερχονται κατα καιρο στο προσκηνιο...αλλα παρολα αυτα τιποτα δεν μοιαζει να δουλευει.
Μπορει επισης να εισαι πολυ προχωρημενος στην μαγεια,τον αποκρυφισμο,το διαλογισμο κτλ και παρολες τις προσπαθειες σου να μην βλεπεις τα αποτελεσματα που θες.
Αντιθετα βλεπεις γυρω σου ατομα που καμια σχεση δεν εχουν με τον αποκρυφισμο και ευημερουν..
Αλλος εχει την δουλεια η την επιχειρηση που θες ,αλλος την σχεση που τοσο επιδιωκεις κτλ
Τι γινεται διερωτιεσαι τελικα ?μηπως ολα αυτα δεν ειναι παρα ευσεβεις ποθοι?γιατι δεν δουλευουν για μενα?
Εχω μια απαντηση για το θεμα και στη γραφω.
ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΙ ΦΟΒΟΙ-ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΕΓΓΡΑΜΑΤΑ ΑΠ ΤΟ ΠΑΡΕΛΛΘΟΝ-ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΦΥΛΑΚΗ ΣΚΕΨΕΩΝ-ΕΣΦΑΛΕΜΕΝΑ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΠΙΣΤΕΥΩ.
Στην εξωτερικη ζωη οταν ενα ατομο παει φυλακη ...αναλογα τα χρονια που ειναι να μεινει ,μπαινει σε αδρανεια για 5-10 η και για παντα σε καποιες περιπτωσεις.
Στην εσωτερικη μας αορατη ζωη ,βαθεια μεσα στο ασυνειδητο μας υπαρχουν εγγραφες που δημιουργουν εσωτερικες φυλακισεις.
Ας παρουμε για παραδειγμα τα χρηματα:
Μηπως κατα βαθος πιστευουμε:
Το χρημα ειναι η πηγη ολων των κακων
Τα χρηματα δεν φυτρωνουν σε δεντρα θελει σκληρη εργασια
Οι πλουσιοι ειναι κακοι ανθρωποι και απατεωνες
Αν εχω χρηματα το περιβαλλον θα με φθονοι
Ο θεος ειπε να ειμαστε φτωχοι αλλα τιμιοι
Αν δεν κανεις καποια απατεωνια δεν μπορεις να βγαλεις χρηματα
Αν αποκτησω ποτε χρηματα θα ειναι απ κανα λοττο μονο
Ας αρκουμε σε λιγα να μην μπλεξω ...
============================
Στις σχεσεις:
Μακαρι να ειμουν καποιος αλλος..
Οι γυναικες κοιταζουν μονο τα χρηματα...
Οι αντρες ειναι ολοι ετσι..
Δεν αξιζω να βρω καποιον καλο
Σιγουρα θα με απατησει
Ειναι πολυ ομορφος-η για μενα
κτλ
================
Στην υγεια:
Ολα ειναι μολυσμενα
Καθε χρονο αρρωσταινω τοσες φορες
Παντα εχω πονους εκει...
κτλ
=
(= γραπτές συνταγές) ανταποκρίνονται στους χαρακτήρες και τα ονόματα ζωτικά του Πρόκλου («Εἰς Τίμαιον» III.6.13). Οι χαρακτήρες περιέχουν στοιχεία όπως τα επτά φωνήεντα, πού αντιστοιχούν στους επτά πλανήτες, οι όποιοι με τη σειρά τους αντιστοιχούν στους επτά πλανητικούς θεούς. Οι
χαρακτήρες είτε γράφονται (θέσις) είτε εκφωνούνται (εκφώνησης). Ο Πορφύριος περιέλαβε στον κατάλογο των μαγικών υλικών και τις απεικονίσεις (figurationes) καθώς και κάποιους μαγικούς ήχους. O τρόπος πού γινόταν η «απαγγελία» των εκφωνήσεων, η προφορά, το ιδιαίτερο χρώμα της φωνής, το ύφος, οι κινήσεις, η στάση του σώματος και τα λοιπά χαρακτηριστικά αποτελούσε είδος επαγγελματικού μυστικού, πού παραδιδόταν προφορικά και με πάσα μυστικότητα. Αν οι εκφωνήσεις γίνονταν με λάθος τρόπο, ήταν ανίσχυρες και αναποτελεσματικές, όπως μας πληροφορεί η Σούδα και ο Ψελλός.


Σύμφωνα με τον Πρόκλο κάθε θεός έχει το δικό του ιδιαίτερο «αντιπρόσωπο» στο βασίλειο των φυτών, των ζώων, των μετάλλων και των αντικειμένων γενικότερα. Ένας τέτοιος «αντιπρόσωπος» είναι εν δυνάμει σύμβολο του θεού ή περιέχει ένα σύμβολο του θεού. Επομένως το σύμβολο βρίσκεται σε επικοινωνία με την θεϊκή αρχή. Τα σύμβολα έμειναν σφραγισμένα μέσα στο άγαλμα και τα γνώριζε μόνο ο τελεστής.
Όπως η τελεστική έτσι και η τέχνη της παραγωγής «εμψύχων» αγαλμάτων, κατά την οποία φυλακίζουν μέσα σε αγιασμένες εικόνες και αγάλματα με την βοήθεια βοτάνων, λίθων και αρωμάτων τις ψυχές των δαιμόνων ή των αγγέλων, ανακαλύφθηκε από τους αρχαίους Αιγυπτίους. (Πηγή: Περιοδικό Ιχώρ, τεύχος 43, άρθρο «Θεουργία και αρχαία τελετουργία», Αντώνης Αντωνόπουλος, σελίδα 23)




ΕΘΝΙΚΟΣ (η ειδωλολατρης)

πρασινα δαση


ΕΘΝΙΚΟΣ (ή ειδωλολάτρης)

Ειδωλολάτρης καλείται ο άνθρωπος που λατρεύει τα είδωλα και όχι την απεικονιζόμενη θεότητα αυτών των ειδώλων. Ο όρος είναι ταυτόσημος με την πολυθεΐα, της οποίας κυριότερα αντικείμενα λατρείας είναι τα είδωλα. Υπάρχει ευρύτερη έννοια του όρου και στενότερη.
Α) Η ευρύτερη περιλαμβάνει όλα τα είδη λατρείας, εφόσον δεν αναφέρεται στον Έναν Αληθινό Θεό και δια ειδικής αποκαλύψεως γνωστό εις τον άνθρωπο. Στον ευρύτερο όρο λοιπόν δεν περιλαμβάνεται μόνο η λατρεία αλλά και η μαγεία, η οποία διακρίνεται αυστηρώς από την λατρεία αλλά συνδέεται μαζί της εις την πράξη (όπως διασώζεται σε ορισμένα είδη λατρείας αλλά και επειδή αποτελεί την διέπουσα αρχή σε πολλά είδη λατρείας).
Β) Στον στενότερο όρο είναι η λατρεία της φύσεως και των κτισμάτων αλλά και η λατρεία των τεχνητά κατασκευασμένων από τα ανθρώπινα χέρια και ιερών θεωρούμενων αντικειμένων.
σκοτεινες αποκρειες
Έτσι λοιπόν η ειδωλολατρία περιλαμβάνει την λατρεία λίθων, δένδρων, φυτών, ζώων, ανθρώπων, ζωντανών και νεκρών, φυσικών φαινομένων, ουρανίων σωμάτων, στοιχείων, κ.λ.π.


ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ
ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ
Λίθοι
Μαγικές χρήσεις και θεωρούνται συγκεντρωτήρες μαγικών και υπερφυσικών δυνάμεων, σύμβολα θεών ή ως μνημεία οράματος και ιερών τόπων

παλιο εγγραφο των μαγια-ινκα
Ομφαλός που κατάπιε ο θεός Κρόνος, εν μέσω αετών [επί σπαρτιατικό ανάγλυφο παριστάνωντας τον Απόλλωνα Κιθαρωδό και την Λητώ σπεύδουσα] (Πηγή: Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τόμος ΙΗ΄, σελίδα 896). Περισσότερα στην σελίδα Μαντεία.
Δένδρα
Θεωρούνται ιερά δένδρα και πηγές μαγικών δυνάμεων και θεραπευτικών ιδιοτήτων, σύμβολα θεοτήτων και κατοικίες δαιμονίων. Αφορμή θεωρείται μάλλον η χρησιμότητά τους
Ζώων
Η λατρεία τους δεν έχει αφορμή την χρησιμότητά τους καθόσον λατρεύονται άγρια και ανωφελή εις τον άνθρωπο ζώα. Μερικά από αυτά θεωρούνται φορείς μυστικών δυνάμεων, άλλα φύλακες και προστάτες της χώρας, σαν πρόγονοι αφού από αυτά κατάγεται η γενιά ή ο ηγέτης. Αργότερα εμφανίζεται και η λατρεία κατοικίδιων ζώων, προφανών από την ωφέλεια τους. Η ζωολατρία εμφανίζεται με ζωόμορφες θεότητες
Άνθρωπος
Οφείλεται σε τρία ελατήρια: στην μαγική δύναμη που αποδίδεται σε ορισμένους, η δύναμη λόγω αξιώματος και η στην προσωπική αξία που προϋποθέτει όμως την δημιουργία κοινωνικού ιστού και πολιτισμού
Φύση
Η λατρεία απευθύνεται σε όλη την φύση καθώς όλα τα φαινόμενα της και τα στοιχεία της θεωρούνται ιερά και θεοποιούνται (π.χ. κεραυνός, αστραπή, ημέρα, νύχτα, φωτιά, ποταμοί, άλση). Τα ουράνια σώματα θεωρούνται έμψυχα και έχουν τεράστια δύναμη επί των ανθρώπων και επί της τύχη αυτών, όπως γίνεται στην Βαβυλωνιακή θρησκεία και στην Ελληνιστική.

Η άμεση λατρεία της φύσεως απαντάται σε όλες τις άγριες φυλές και στηρίζεται στην αρχή της πανεμψυχώσεως ή οποία ισχύει όχι μόνο προς τα οργανικά όντα αλλά και προς τα ανόργανα αντικείμενα. Πρώτη μορφή της είναι ο Φετιχισμός το φαινόμενο δηλαδή κατά το οποίο τυχαίο αντικείμενο καθίσταται φορέας αγίας και υπερφυσικής δύναμης. Όπου το φετίχ προσλαμβάνει εξελισσόμενη μορφή ζώου ή ανθρώπου έχουμε τα αυστηρά εν τη έννοια είδωλα, εικόνα δηλαδή θεών και θείων όντων.
Τα είδωλα τελειοποιούνται βαθμηδόν υπό την επίδραση της τέχνης, η οποία και αποβαίνει υπηρέτης της θρησκείας και εξελίσσονται στα πολλαπλά καλλιτεχνήματα της ιστορίας. Αλλά όπως τα φετίχ έτσι και τα είδωλα-αγάλματα παραστάσεις των θεών πιστεύεται ότι εγκλείουν εις εαυτό τον Θεό ή τη θεία δύναμη και σε ορισμένες περιπτώσεις και εποχές σε τόσο μεγάλο βαθμό ώστε να ταυτίζεται το είδωλο με το Θεό δηλαδή είδωλο = Θεός. Αυτό είχε και σαν αποτέλεσμα την απέχθεια προς τα είδωλα από τους Χριστιανούς τους πρώτους αιώνες μ.Χ.
Ένα χαρακτηριστικό κατάλοιπο της αρχαίας ελληνικής θρησκείας αποτελεί και η μετέπειτα εικονομαχία στο Βυζάντιο (730 - 843 μ.Χ.). Κατά την διάρκεια της οποίας οι εικονολάτρες θεωρούσαν ότι το χρώμα μιας αγιογραφίας ή το ξύλο της ήταν θαυματουργό εφόσον περιέκλειε εν αυτώ τον Θεό γι’ αυτό και το χρώμα διαλύονταν μέσα σε νερό και πίνονταν. Το πρόβλημα των ειδώλων φαίνεται και από το ότι η ανατολική εκκλησία (Ορθόδοξη) δεν επέτρεψε ποτέ την δημιουργία αγαλμάτων που να παριστάνουν τον νέο Θεό ή τους Αγίους σε αντίθεση με ότι έπραξε η Δυτική Παπική εκκλησία της Ρώμης.
 Υπάρχουν δύο σχέσεις μεταξύ Χριστιανισμού Εθνισμού ως προς το Χριστιανισμό:
1. Η παλιά σχέση Χριστιανισμού Εθνισμού είναι ότι οι Εθνικές θρησκείες οφείλονται στην εις εαυτό εγκατάλειψη του ανθρωπίνου πνεύματος το οποίο στερείται το φως της Θείας Αποκαλύψεως. Επειδή το ανθρώπινο πνεύμα σκοτίστηκε από το προπατορικό αμάρτημα, η επ’ αυτού στηριζομένη Εθνική λατρεία είναι πλάνη, διαστροφή, μάταια αναζήτηση, έκπτωση και απομάκρυνσης από τον Θεό.
2. Η νέα σχέση Εθνισμού και Χριστιανισμού κατά την οποία ο Εθνισμός περιλαμβάνει ορισμένες αλήθειες του Χριστιανισμού. Ο Χριστιανισμός στηρίζεται στην έννοια της Θείας Αποκαλύψεως, αλλά αυτό το γεγονός, δεν αφαιρεί από τον Εθνισμό την αξίωση από την πλήρη αλήθεια. Διότι αξίωσης επί της απόλυτης αλήθειας δεν σημαίνει και αποκλειστική κτίση αυτής.
 Πάντως είναι φανερή η ύπαρξη μερικών αληθειών στις Εθνικές θρησκείες, αν και απέχουν από την Απόλυτη Αλήθεια. Οι Έλληνες, ο Βραχμανισμός, ο Παρσισμός και ο Ισλαμισμός υψώνονται μέχρι και την ιδέα της μοναδικότητας του Θεού. Το καθαρά φυσικό εξοβελίζεται βαθμηδόν από την έννοια της θεότητας και η οποία προσλαμβάνει ηθικά χαρίσματα (Βαρούνα, Απόλλων, Αθηνά) και καταντά να συμβολίζει την ηθική εις τον κόσμο τάξη (ινδ. Ρτά, κινεζ. Ταό, ελλ. Μοίρα). Η αρχική ροπή προς επίγεια αγαθά περιορίζεται με τον καιρό από τον πόθο της απολυτρώσεως από τα όρια του πεπερασμένου και συμμετοχή στην θεία ζωή και ένωση με το Θεό. Η αρχική αδιάφορη ηθική πίστη στην μετά θάνατο ζωή εμβαθύνετε ηθικώς με την ιδέα της ανταπόδοσης, την οποία απαιτεί η ηθική συνείδηση και για την ελπίδα της τελικής νίκης του αγαθού (εισροή ανατολικών μυστηρίων στην Εθνική ελληνική θρησκεία π.χ. Ορφικά ). Με αυτό τον τρόπο το τελετουργικό απομακρύνεται και πλέον λατρεία του θείου και μόνο μέσο λυτρώσεως αποτελεί η ηθική δράση και ο πνευματικός βίος. Τέλος με όλα αυτά υπάρχει και η βαθμιαία απελευθέρωση της θρησκείας από φυλετικές διακρίσεις και κοινωνικούς δεσμούς.
 Σημαντικό είναι επίσης το ότι το φυσικό και το εξωτερικό που χαρακτηρίζει τις Εθνικές θρησκείες δεν ξεπερνιέται εντελώς και ούτε δια παντός καθώς δεν επιβάλλεται πλήρως η πνευματικότητα και η εσωτερικότητα της ευλάβειας. Στις κατώτερες θρησκείες παρατηρείται πολυθεϊστική σύγχυσης, εκδοχή των θεών ως αυθαίρετων και ιδιότροπων, ηθικώς ελλιπώς όντων, υπεροχή του μηχανικού και τελετουργικού. Στις ανώτερες θρησκείες κηρύχθηκε ο μονοθεϊσμός αλλά η εσφαλμένη και ελλιπώς περί αυτού έννοια οδήγησε σε σφαλμένη θρησκευτικότητα. Διότι :
1. η αντίληψη του θείου ως η ενότητα των κοσμικών δυνάμεων επέφερε την αποκλειστική εγκόσμια εμμονή (Ελλάδα)
2. η εκδοχή του κόσμου ως πλάνης και φαινομένου ως αντίθετη του Θεού οδήγησε σε άρνηση αυτού και της ζωής (Ινδία)
συμβολα zodiac.
3. Όπου επεκράτησε η ηθική υπέρ του Θείου αντίληψη τότε η σχέση ανθρώπου και Θείου διατήρησε νομικό χαραχτήρα και δηλαδή παρέμεινε εξωτερική και κατά συνθήκη. (Παρσισμός - Ισλαμισμός)
 Μόνο ο Χριστιανισμός είναι απαλλαγμένος από αυτά τα μειονεκτήματα και κακά ενώ συγχρόνως περιλαμβάνει σε αυτόν όλα τα αγαθά των άλλων θρησκειών με την ψηλότερη έννοιά τους.
 Χαρακτηριστικό παράδειγμα της πλάνης του Εθνισμού εν ρωμαϊκή Ελλάδα είναι το κάτωθι ιστορικό γεγονός:
Το 22 π.χ. ο Οκτάβιος (ρωμαίος αυτοκράτωρ) ρύθμισε την σχέσεις με την Σπάρτη με φιλικότερο τρόπο προς την τελευταία. Της παραχώρησε τη Καρδαμύλη, τις πόλεις των Μεσσηνίων Φαράς και Θουρία καθώς και την Δενθηλιάτη. Ο Τιβέριος αργότερα όρισε τα όρια Λακωνικής και Μεσσηνίας την Χοίρειον Νάπην-ποταμό Σάνταβα. Ευγνωμονούμενοι οι Σπαρτιάτες για τις δωρεές των ρωμαίων αυτοκρατόρων τους έφτιαξαν ναούς για τον Οκταβιανό και το Καίσαρα οι οποίοι και λατρεύονταν σαν θεοί. (Παυς. ΙΙΙ, 11,4)

Η ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ


 μεγαλύτερο πρόβλημα του δυτικού Χριστιανισμού, αλλά και πολλών Ορθοδόξων, είναι ότι θρησκειοποίησαν τον Χριστιανισμό, μετέτρεψαν την Εκκλησία σε θρησκεία. Και έτσι καλλιεργούνται οι φονταμενταλισμοί, τα μίση και οι διαιρέσεις, η μαγική αντίληψη και σχέση με τον Θεό, η ανταγωνιστική διάθεση του ενός προς τον άλλο, η ατομοκρατική θεώρηση της ζωής, η χρησιμοθηρική και ωφελιμιστική αντίληψη της κοινωνίας, η φανταστική ερμηνεία των πάντων, η συναισθηματική προσέγγιση του βίου και γενικά η άποψη ότι ο άλλος αποτελεί και είναι απειλή της δικής μας ύπαρξης. Οπότε σε αυτές τις περιπτώσεις τα φωτισμένα χριστουγεννιάτικα δένδρα, οι συναισθηματικές μελωδίες, οι ηθικοπλαστικές αναλύσεις καλύπτουν εγκληματικά την υπαρξιακή γύμνια και καθιστούν τον άνθρωπο τραγικό όν.

    Η εορτή της Γεννήσεως του Χριστού δεν μπορεί να περικλεισθή σε μερικές συναισθηματικές καταστάσεις, σε ένα εορταστικό διάκοσμο, σε μια εγκεφαλική ορθολογιστική ερμηνεία των γεγονότων, σε ένα ηθικιστικό πλαίσιο, αλλά έχει βαθύτατο υπαρξιακό νόημα και υπαρξιακή σημασία. Αν μείνη κανείς σε ένα εξωτερικό επίπεδο, τότε αφήνει τον εαυτό του πεινασμένο και διψασμένο, στερημένο από νόημα ζωής και υπαρξιακής ελευθερίας.

    Η ενανθρώπηση του Χριστού θεωρήθηκε και εορτάσθηκε από τούς Πατέρες της Εκκλησίας και από την λατρευτική εκκλησιαστική κοινότητα ως κατάργηση της θρησκείας και μετατροπή της σε Εκκλησία. Μάλιστα, κατά τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ο αείμνηστος π. Ιωάννης Ρωμανίδης έλεγε ότι ο Χριστός ενηνθρώπησε για να μας ελευθερώση από την ασθένεια της θρησκείας.

    Η λέξη θρησκεία αναφέρεται στα Ομηρικά έπη, χρησιμοποιείται και από τον Ηρόδοτο για να δηλώση την λατρεία και την τιμή που οφείλει να αποδίδη ο άνθρωπος στον Θεό. Ετυμολογικά η λέξη θρησκεία προέρχεται από το θρώσκω και σημαίνει αναβαίνω, και επομένως με τον όρο θρησκεία νοείται η ανάβαση του ανθρώπου προς τον Θεό. Αλλά και η λέξη άνθρωπος ετυμολογικά παράγεται από το άνω θρώσκω και σημαίνει ανάβαση.

    Όμως, όπως φαίνεται εκ πρώτης όψεως η ανάβαση προϋποθέτει την αποδοχή της ουσίας της μεταφυσικής, σύμφωνα με την οποία η ψυχή του ανθρώπου που περιέπεσε από τον αθάνατο και απρόσωπο κόσμο των ιδεών και περικλείσθηκε στο σώμα, πρέπει να απαλλαγή από το σώμα-σήμα-τάφο και να επιστρέψη στον κόσμο των ιδεών. Αλλά και η λατινική λέξη religio, η οποία χρησιμοποιείται για να δηλώση την λέξη θρησκεία, σημαίνει, κατά τα λεξικά, δεσμό-ενότητα-ένωση του ανθρώπου με τον Θεό, δηλώνει το ίδιο γεγονός, δηλαδή την ουσία και το περιεχόμενο της μεταφυσικής. Μάλιστα δε προϋποθέτει, αν το δούμε μέσα στις ανατολικές θρησκείες, και μια απρόσωπη έκφραση του ανθρώπου, αφού ο άνθρωπος πρέπει να χαθή ως σταγόνα μέσα στον ωκεανό του Ανωτάτου Όντος, οπότε χάνεται το πρόσωπο.

    Όπως δίδασκε ο αείμνηστος π. Ιωάννης Ρωμανίδης, με τον όρο θρησκεία νοείται η ταύτιση του ακτίστου με το κτιστό, και μάλιστα η ταύτιση των παραστάσεων του ακτίστου με τα νοήματα και ρήματα της ανθρώπινης σκέψης και, βέβαια, αυτή η ταύτιση είναι το θεμέλιο της θρησκείας και της λατρείας των ειδώλων. Οπότε, στην περίπτωση αυτή χάνεται το πρόσωπο του Θεού, αλλά και το πρόσωπο του ανθρώπου, αρρωσταίνει βαθειά ο άνθρωπος, αφού καλλιεργούνται τα πάθη και η φαντασία και ακόμη περισσότερο μπορούμε να πούμε ότι τα λεγόμενα αδιάβλητα-φυσικά πάθη (η πείνα, η δίψα κλπ.) γίνονται διαβλητά πάθη, αιτία κοινωνικών ανωμαλιών με την άκρατη φιλοδοξία, την άδικη φιλοκτημοσύνη και την αχαλίνωτη φιληδονία.

    Είναι γνωστόν ότι ο Φόϋερμπαχ κατ’ αρχάς και ύστερα ο Μάρξ είπαν ότι η «θρησκεία είναι το όπιο του λαού». Μπορούμε να δεχθούμε αυτήν την άποψη, ότι η θρησκεία, όπως την συναντούμε στην Ανατολή και στην θρησκειοποιημένη θεώρηση του δυτικού Χριστιανισμού, είναι το όπιο του λαού, αφού αδρανοποιεί τον λαό, νεκρώνει τις κοινωνίες και τις οδηγεί σε τέτοιο βαθμό απενεργοποίησης, ώστε να είναι εκμεταλλεύσιμο υλικό για εγκαθίδρυση μιας τυραννίας που στερεί τον άνθρωπο από το αναφαίρετο δικαίωμα της ελευθερίας του.

Θα ήθελα στο σημείο αυτό να δώσω δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα θρησκευτικών εκδηλώσεων.

    Το ένα προέρχεται από την βουδιστική θρησκεία. Είναι γνωστόν ότι κατά τον βουδισμό εκείνο που απασχολεί τον άνθρωπο είναι το πρόβλημα της οδύνης που προέρχεται από τον πόθο της ζωής. Οπότε, ο ύψιστος σκοπός του «πεφωτισμένου» είναι να απαλλαγή από τον πόθο αυτό της ζωής. Η νέκρωση της επιθυμίας της ζωής γίνεται με ειδική μέθοδο που λέγεται γιόγκα, με τούς διαφόρους τύπους της, ήτοι Χάτα Γιόγκα (ένωση με το Βράχμαν με σωματικές ασκήσεις), Κάρμα Γιόγκα (ένωση με το Βράχμαν με έργα και λειτουργικές πράξεις), Μάντρα Γιόγκα (ένωση με το Βράχμαν με ψαλμωδίες και μαγικές συλλαβές), Βάκτι Γιόγκα (ένωση με το Βράχμαν με την ολοκληρωτική λατρεία μιας θεότητος ή του ιδίου του Γκουρού), Γκνάνα Γιόγκα (ένωση με το Βράχμαν με μυστικιστική γνώση), Κουνταλίνι Γιόγκα (ένωση με το Βράχμαν με δαιμονικές ενέργειες), Τάντρα Γιόγκα (ένωση με Βράχμαν με αχαλίνωτες σεξουαλικές πράξεις). Με τις μεθόδους αυτές πρέπει ο άνθρωπος να φθάση στο απόλυτο νιρβάνα, που είναι η σβέση της ύπαρξης και η απαλλαγή του πόθου για την ζωή, και απώτερο σκοπό να αποφύγη την σαμσάρα, ήτοι την ανακύκληση της ζωής, την μετενσάρκωση. Έτσι το ατομικό Άτμαν ενώνεται με το καθολικό Βράχμαν, όπως η σταγόνα εισέρχεται μέσα στον ωκεανό.

    Είναι φανερό ότι σε μια τέτοια θρησκευτική ζωή δεν υπάρχει πρόσωπο, ο άνθρωπος θεωρείται απλώς άτομο, καθώς επίσης δεν υπάρχει κοινωνία, δεν αναπτύσσεται κοινωνική ζωή, αφού η κάθε ζωή θεωρείται απαρχή μιας οδύνης.

    Το άλλο παράδειγμα προέρχεται από τις θεωρίες του Ανσέλμου Καντερβουρίας, ενός σχολαστικού θεολόγου, ο οποίος θεμελιώνει ένα χριστιανικό σύστημα, που επεκράτησε στην Δύση, έχοντας υπ’ όψη του το φεουδαλιστικό σύστημα διοργάνωσης της κοινωνίας. Όπως ο φεουδάρχης έχει την απόλυτη αξία και τιμή και κανείς δεν μπορεί να την προσβάλη, διότι κάθε προσβολή της τιμής του και κάθε διασάλευση του φεουδαλιστικού συστήματος, που θεωρείται έργο του Θεού, συνεπάγεται την τιμωρία του παραβάτη, έτσι και ο Θεός είναι η υψίστη δικαιοσύνη, έχει τιμή, και έχει θεσπίσει την τάξη μέσα στην δημιουργία, οπότε ο παραβάτης πρέπει ή να ικανοποιήση την δικαιοσύνη του Θεού, ή να τιμωρηθή. Έτσι ο Άνσελμος ερμήνευσε την σταυρική θυσία του Χριστού όχι ως έκφραση αγάπης για τον άνθρωπο, αλλά ως εξιλέωση της δικαιοσύνης του Θεού Πατέρα. Αυτό το σύστημα και με την συνδρομή του απολύτου προορισμού δημιούργησε τεράστια προβλήματα στον δυτικό χώρο, προβλήματα προσωπικά και κοινωνικά, όπως ανέλυσε ο Μαξ Βέμπερ στο βιβλίο του «η προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού».

    Τα δύο αυτά παραδείγματα, ένα από τον ανατολικό και το άλλο από τον δυτικό χώρο μας δείχνουν πώς έφθασε ο Φόϋερμπαχ στην ρήση ότι «η θρησκεία είναι το όπιο του λαού». Και βέβαια και εμείς οι Ορθόδοξοι πιστεύουμε ότι αν στην θρησκεία δώσουμε αυτόν τον ορισμό, τον μεταφυσικό, τότε μπορεί να είναι το όπιο του λαού, γιατί καταστρέφει κάθε προσωπική ζωή, αφανίζει την προσωπική ελευθερία, ακόμη δε διασπά και αυτήν την κοινωνική ζωή, τον άνθρωπο από πρόσωπο τον κάνει άτομο.


Κ` ΜΕΡΟΣ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ


Η κένωση του ονειδισμού, που ο Θεός έφτασε σωματικώς ακόμα να του βγάλουν και τα ρούχα, φαντάζεστε, να τον βάλουν στον τάφο, να πάει στον Άδη. Είναι η οδός της καταβάσεώς του, λέει αυτή, κι αυτή την οδό της καταβάσεως πρέπει να την βαδίσει ο κάθε ένας άνθρωπος χριστιανός, αλλιώς δεν μπορεί να εισέλθει στην οδό της αναβάσεως.
Η οδός της καταβάσεως είναι δική μας υπόθεση, είναι της ελευθερίας μας, η οδός της αναβάσεως είναι του Θεού. Γιατί θα τον συναντήσουμε στα έσχατα του κατωτάτου της γης ο οποίος θα μας υψώσει υπεράνω των ουρανών. Η ανθρώπινη φύση (λέει), δεν μπορεί (όσο και να την πιέσουμε και να την βιάσουμε), δε μπορεί να εκβιαστεί και να φτάσει όπως είπε προηγουμένως ο πατήρ Νικόλαος, αυτόν τον τρόπο σωτηρίας που προσφέρει ο Θεός.
Μπορεί όμως να καταβεί με την θέλησή του και πάλι εδώ με την βοήθεια του Θεού γιατί και ο εγωισμός και η φιλαυτία δεν κόβεται εύκολα, να φτάσει σε αυτό το έσχατο σημείο, να τολμήσει, γιατί είναι μία τόλμη για να μπορέσει να φτάσει ως ο αετός σε ύψη τέτοια, που να παρατηρεί το κενόν μεταξύ του αετού και της γης, να το παρατηρεί με ασφάλεια, με ηρεμία και ειρήνη.
Αλλιώς (λέει) θα βαδίζει και θα συμβαδίζει με την ανθρώπινη λογική, με την οποία είναι αδιανόητο να σκεφθεί ότι μπορεί να παραχωρήσει τον εαυτό του επί παραδείγματι, και την κρίση του και το θέλημά του, σε έναν άλλον άνθρωπο. Θα το θεωρήσει ότι είναι εσχάτη δουλεία και εσχάτη και υποδεέστερη ας πούμε εξαφάνιση του εαυτού του.
Ενώ λέει ένας, εφαρμόζοντας αυτή την διδασκαλία του Χριστού χωρίς να την καταλαβαίνει, έξω από την λογική την βάζει, απλώς επειδή την λέει ο Χριστός. Έρχεται (λέει) πλέον και το Πνεύμα το Άγιον και του αποκαλύπτει αυτό το μεγάλο μυστήριο, το μυστήριο ότι δια της καταβάσεως έρχεται η ανάβαση. Το τόπι πρέπει να το χτυπήσουμε κάτω για να ανεβεί επάνω.

Προτού φύγουμε κάποια πιεστική ερώτηση;
Ερώτηση: Πάτερ Νικόλαε μας είπατε ότι ο Χριστός του Ευαγγελίου δεν είναι όπως ο Θεός του Πλάτωνος, ο Θεός του Ισλάμ, ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης, μας το είπατε δύο φορές. Ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης δεν είναι όπως ο Θεός της Καινής Διαθήκης;
π. Νικόλαος: Είναι ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης και καλά κάνετε αυτό και το λέτε, θέλει μία διόρθωση γιατί η Παλαιά Διαθήκη όντως φανερώνεται στην Καινή, ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης είναι. Μου το 'παν και μένα κάποτε δημόσια και είπα αυτό που λέτε και εσείς.
Ότι απλώς από μόνη της η Παλαιά Διαθήκη αν δεν την ερμηνεύσετε στην Καινή, αυτός ο Θεός ο οποίος συνέχεια υπόσχεται ότι θα στείλει Μεσσία, ότι θα σώσει τον κόσμο και δεν το κάνει, φτάνει να γίνει ένας Θεός σκληρός αυτός. Γι' αυτό και βλέπετε ότι οι μεγαλύτεροι άθεοι του 20ου αιώνα είναι Εβραίοι. Ο Μαρξ είναι Εβραίος, ο Φρόιντ είναι Εβραίος, και πολλοί άλλοι είναι Εβραίοι.
Η αθεΐα, ο Σπινόζα πριν απ αυτόν, είναι Εβραίος ένα δύο αιώνες πριν. Καταλάβατε; Πολλοί Εβραίοι γίνονται άθεοι διότι μοιάζει ο Θεός να παίζει, ένας σαδιστής Θεός, μοιάζει. Διότι συνεχώς υπόσχεται ότι θα σώσει τον Ισραήλ και Μεσσίας δεν εμφανίζεται. Αν όμως καταλάβεις ότι ο Μεσσίας είναι ο Χριστός, η Παλαιά Διαθήκη ολόκληρη γίνεται μια φωτεινή κατάσταση που παραπέμπει στην Καινή, καταλάβατε;
Εγώ λέω για την εβραϊκή θρησκεία όπως είναι αυτή καθ' εαυτή σήμερα, την Παλαιά Διαθήκη όπως την διαβάζουνε αυτοί, όχι όπως την διαβάζουμε εμείς. Εμείς την διαβάζουμε μέσω της Καινής. Λέμε: “ορίστε! το υποσχέθηκε, το πραγματοποίησε”.
Γέροντας: Όχι μόνο μέσω της Καινής αλλά και μέσω των Προφητών. Οι Προφήτες είναι εναντίον των Εβραίων και οι Εβραίοι εναντίον των Προφητών.
π. Νικόλαος: Και μέσω των Προφητών. Σας είπα όπως εμείς την βλέπομε, όπως την διαβάζουμε εμείς, όπως την διαβάζει ο Χριστός όπως την αναλύουν οι Απόστολοι, όπως την αναλύουν τα Ευαγγέλια, είναι η Παλαιά Διαθήκη η οποία ολοκληρώνεται και εμφανίζεται στο πρόσωπο του Χριστού.
Αυτός είναι ο Μεσσίας και το λέει ο ίδιος χίλιες φορές: “Εγώ είμαι αυτός που περιμένετε, εγώ είμαι ο Χριστός, εγώ, εγώ, εγώ”. Το λέει ξεκάθαρα. “Μη περιμένετε άλλον, θα έρθουν άλλοι ψευδόχριστοι, θα σας παραπλανήσουν, θα 'ναι ψεύτικοι. Εγώ είμαι αυτός που περιμένετε”.
Αλλά βλέπετε ότι δεν τον πιστεύουν αυτόν. Οι Εβραίοι θεωρούν ότι, λοιπόν γεννιέται ένας εβραϊκός Θεός άσπλαχνος, όχι το ότι είναι ο ίδιος έτσι, αλλά γιατί αυτοί τον κάνουν έτσι. Καταλάβατε; Ο οποίος συνέχεια υπόσχεται και ποτέ δεν πραγματοποιεί.
Γέροντας: Είναι ο Θεός της εξουσίας των Εβραίων, δεν είναι ο Θεός των Προφητών και των Αγίων των Εβραίων. Ο Θεός ο αποκαλυφθείς εν όρει Σινά στον Μωυσή, είναι ο Ίδιος που αποκαλύφθηκε εν Υιω σε έσχατους χρόνους. Οι Προφήτες ήταν πάντα οι επιτιμητές του λαού που παρέκκλιναν αλλά και ο λαός ήταν οι φονευτές των Προφητών.
Υπήρχε πάντα αυτή η αντίδραση όπως είναι και τώρα. Το ίδιο πιστεύουν οι εξουσιαστές του Βυζαντίου τον Θεό και το ίδιο οι Άγιοι; Οι εξουσιαστές του Βυζαντίου δεν ήταν εναντίον των Αγίων; Δε μαρτυρούσαν οι άγιοι ακόμη και μέσω αυτών;
π. Νικόλαος: Πολλές φορές.
Γέροντας: Αυτό σημαίνει ότι πάντα ο Θεός που αποκαλύπτεται στους Αγίους, είναι άλλος από αυτόν που κατασκευάζουν οι άνθρωποι, ακόμα και πιστοί άνθρωποι, είτε αιρετοί, είτε ενεργητικοί, είτε σημαντικοί, είτε είναι εξουσιαστές, είτε είναι πλάνοι.
Από το κοινό: Να ρωτήσω και εγώ κάτι: Φαίνεται πιο ελαφρύ και πιο εύκολο να αδικήσουν παρά να αδικηθούν, να βασανίσουν παρά να βασανιστούν, να ανεβούμε στο σταυρό ή να κατεβάσουμε τους άλλους. Έρχεται σε μία αντίφαση όμως με κάποιο τρόπο με αυτό που είπε ο Χριστός: “έλθετε μεθ' εμου” γιατί λέει “ο σταυρός μου ελαφρύς εστί και το το φορτίο ελαφρύ”.
Γέροντας: Το αποτέλεσμα, αν χτυπήσεις έναν μ' ένα χαστούκι, χωρίς να φταίει, το αποτέλεσμα είναι να αισθανθείς τέτοια τύψη μέσα σου, που να μην ησυχάζεις. Εάν σε χτυπήσει ένας, με ένα χαστούκι, χωρίς να φταις, θα ειρηνεύσεις και θα πας να κοιμηθείς ήσυχα. Αυτό είναι το αποτέλεσμα, είναι ο ελαφρός ζυγός. Όταν δέχεσαι όμως το χαστούκι εν Χριστώ.
Τελευταία ενημέρωση: 31-1-2011.

Τελευταία ενημέρωση: 31-1-2011.

Θ` ΜΕΡΟΣ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ




Πουθενά αλλού γι αυτό και να την κρατήσουμε ως κόρη οφθαλμού, γιατί χωρίς αυτά δεν ξέρω αν μπορούμε να γλυτώσουμε. Δε λέω εγώ να σωθούμε, την ζωή αυτή πώς να αντέξουμε. Όπως γίνεται σήμερα κι όπως θα γίνει για τα παιδιά μας. Που βλέπω τα παιδιά τα νέα, έχω και εγώ παιδιά, όπως και εσείς. Και βλέπεις τα παιδιά, βλέπεις τους συμμαθητές τους και τρομάζω. Λέω “πώς θα ζήσουν αυτοί μαζί; Πώς θα κάνουν αυτοί μαζί; Πώς είναι δυνατόν;”
Ξέρετε ότι σε μερικά χρόνια, (το λέω στους φοιτητές μου αυτό, κι απορούνε), η πιο επαναστατική πράξη που θα μπορείτε να κάνετε (λέω σε 20 χρόνια, και πολλά λέω), είναι να παντρευτείτε. Όποιος παντρεύεται θα λένε: "Ααα! Ένας ήρωας, τι είναι τούτο εδώ, φοβερό!, παντρεύθηκε!;!;" Φαντάζεστε; Έτσι δεν είναι; Τι λέει η τηλεόραση; Είδατε πώς προτείνει σχέσεις συνέχεια καινούριες για να έχουμε, να περνάμε τι; Ευθύνες;
Κάνουμε και ένα συμβόλαιο στην χειρότερη περίπτωση. Αν ο άλλος είναι πολύ απαιτητικός, αν η κατάσταση φαίνεται λίγο δύσκολη, εάν το αγκίστρωμα είναι λίγο ασυνήθως έντονο, κάνουμε και ένα συμβόλαιο εκεί. Πού είναι εδώ το τάισμα του άλλου, πού είναι η συμπαράσταση του άλλου; Πού είναι το παιδί, το παιδί το ταλαίπωρο παιδί; πώς θα υπάρξουν παιδιά σε αυτή την σχέση μέσα; Μπορεί να υπάρξουν παιδιά έτσι;
Το παιδί άμα δεν κάνεις κατάθεση αγάπης, κατάθεση αγάπης, και κατάθεση αγάπης, βρε αν.. θα σου αποδώσει ποτέ τίποτα; Ένα τρελαμένο πράγμα θα γίνεικαι αυτό, και μια μέρα θα σου πάρει και το κεφάλι αν μπορεί. Θα σε μισήσει και θα φύγει και θα γίνει και αυτός χειρότερος.
Αλλά το θέμα είναι ότι τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά ξέρετε. Εμένα δε με νοιάζει η ηθική, να πάει να χαθεί η ηθική Η ύπαρξη με νοιάζει, η οντολογία με νοιάζει. Ότι δεν θα μπορούνε να ζήσουνε οι άνθρωποι σε λίγα χρόνια, και θα δραπετεύουνε από την πραγματικότητα με τα ναρκωτικά, κι όπως λέει ένας ροκάς Αμερικάνος όταν δεν αντέχουν τα ναρκωτικά θα επιστρέφουν ξανά στην πραγματικότητα.
Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα, αν αυτή η σοφία δεν έλθει στο φως, τι θα βάλουμε στην θέση της, τι; Να την βρω, και να την βρω, και να την βρω, αφού δεν την βρίσκεις έτσι και αλλιώς, να πεις ότι υπάρχει μία διέξοδος; Βλέπεις όλοι πληγωμένοι, όλοι πληγωμένοι, όλοι πληγωμένοι, κι όταν πλησιάσεις όλοι μια πληγή είναι, και κανένας δε με κατάλαβε, και ο τάδε μ' έκαμε, κι η τάδε μου έκανε, όλο έτσι, όλο έτσι, όλο αυτό το πράγμα, ένα παράπονο, ένα βουητό που ακούγεται, ένα παράπονο.
Ακόμα και αυτοί που είναι αναίσθητοι σε κάποια φάση σε κάποια άλλη φάση όταν έλθουν τα γηρατειά και η αρρώστια, συρρικνώνονται, βασανίζονται, και γκρινιάζουν χειρότερα από όλους ξέρετε. Στην αρχή κάνουν τον σκληρό, μετά τα 40, 45, και 50 αρχίζει τέτοιο μαρτύριο και τέτοιο βάσανο και τέτοια γκρίνια που λες, πού την έκρυβε αυτός ο δήθεν σκληρός όλη αυτή τη γκρίνια; Καταλάβατε; Δεν ημπορεί δηλαδή ο άνθρωπος να ζήσει αλλιώς, και γίνεται ακόμα πιο μόνος του και έρημος, και μοναξιάζεται περισσότερο.
Αυτό είναι η μεγάλη ανακάλυψη της εποχής μας, να ξέρετε αυτή θα είναι, τα χρόνια που μας μένουν, τα επόμενα χρόνια όσοι παραμείνουν ζωντανοί και στα καλά τους, γιατί δεν ξέρουμε, πολλά θα γίνουνε, λοιπόν θα ανακαλύψουνε την αλήθεια αυτή εδώ, αυτό θα είναι η μεγάλη τους ανακάλυψη. Αλλά θα την ανακαλύψουν, λέει κάπου η Αποκάλυψη αν θυμάστε, για τους ανθρώπους που έρχονται εκ της θλίψεως της μεγάλης. Το έχετε δει αυτό;
Έρχονται λέει δοξολογώντας. Όταν παρουσιάζεται η έσχατη εκείνη εικόνα της ουράνιας βασιλείας θυμάστε που λέει για τους χιλιάδες εκείνες που έρχονται εκ της θλίψεως της μεγάλης; Τι είναι αυτό; είναι οι άνθρωποι που βγήκαν μέσα από μεγάλες θλίψεις στο δρόμο αυτόν. Κι αυτό είναι, σας είπα, εγώ θεωρώ ότι είναι ένα προνόμιο της δικής μας εποχής και των εποχών που θα ακολουθήσουνε.
Δεν υπάρχει τρόπος ένα παιδί να το πείσεις ότι δικαίως η μάνα του δεν το αγάπησε. Καταλάβατε τι λέω; Το παιδί αυτό είναι άρρωστο και είναι τραυματισμένο. Ή θα γίνει άγιος ή φονιάς, το πιθανότερο είναι το δεύτερο. Δεν υπάρχει τρόπος να πείτε σε ένα ζευγάρι ότι δικαίως η γυναίκα σου σε καταφρονεί και σε απατά μέρα νύχτα. Δε μπορείς να το πεις αυτό. Ο άλλος νοιώθει τσαλαπατημένος, καταλάβατε τι λέω;
Δεν υπάρχει τρόπος και επειδή δεν υπάρχει τρόπος, η μόνη οδός είναι αυτή εδώ, του Ευαγγελίου. Δεν υπάρχει τρόπος άλλος να ζήσει ο άνθρωπος, εκτός εάν τον βρει κανείς τον τρόπο αυτόν και μας τον πει εν καιρώ, πάντως θα 'ναι ένας τρόπος πάλι που θα περιλαμβάνει την λέξη θυσία μέσα, την λέξη θυσία.
Πρέπει να υπάρχει πάντοτε ένας Forest Gump o οποίος θα ξεχνάει το μυαλό του ανοιχτό και θα μπορούμε εμείς να κατασκηνώνουμε στα κενά του μυαλού του. Στην μωρία της αγαθότητάς του, στην μωρία της αγάπης του. Αν δεν υπάρχει κανένας τέτοιος θα φαγωθούμε μεταξύ μας μέχρις ενός και ο τελευταίος θα αυτοκτονήσει, γιατί τι να κάνει μόνος του μετά;
Προσέξετε γιατί όλα αυτά φαίνονται σήμερα, τα ίχνη τους φαίνονται, και στην Ελλάδα φαίνονται. Παλιά λέγαμε για έξω πιο πολύ, αλλά και εδώ φαίνονται πια. Φαίνονται καθαρά, αν δείτε τηλεόραση. Βλέπετε εκεί πέρα, θα δείτε αμέσως, πως οι σημερινές οικογένειες φαίνεται ότι πάμε προς μια τέτοια κατεύθυνση. Κι αν αυτό το πράγμα δεν το πολεμήσουμε με πνευματικό τρόπο, δηλαδή είναι κάτι στου οποίου την δυστυχία -σε μια μαύρη τρύπα- θα βυθιστούμε στο τέλος όλη κοινωνία μας.
Η εκκλησία έχει αυτό τον ρόλο, ότι είναι ένα εργαστήριο όπου όλα αυτά θεραπεύονται και παίρνει ο άνθρωπος άλλο προορισμό. Κι αρχίζει μετά να ταΐζει, παίρνει ένα μεγάλο, και δύο κουτάλια μετά. Δε του φτάνει το ένα και παίρνει και ταΐζει όλους. Και το φοβερό είναι ότι τον ταΐζουν όλοι αυτόν μετά γι' αυτό και οι άγιοι είναι οι πιο χορτάτοι από αγάπη άνθρωποι κι από νόημα. Κι όλοι οι άλλοι εμείς, πεθαίνουμε μόνοι κι έρημοι έχοντας απολαύσει κατά μόνας ό,τι νομίζαμε ότι έπρεπε να απολαύσουμε.
Λοιπόν σκευθείτε τα όλα αυτά. Εγώ τελειώνω εδώ, σταματώ εδώ, χρόνια πολλά! Αν έχετε εσείς τίποτα να πείτε ή ο γέροντας...

ΓέρονταςΘέλω σα συνέχεια μόνο να πω του πατρός Σωφρονίου. Λέει ο πατήρ Σωφρόνιος ότι η οδός της τελειότητος ταυτίζεται με την τελεία αγάπη του Θεού. Που σημαίνει ότι για να μπορέσει κανείς να μπει στον χώρο της τελειότητος όπως το λέει, πρέπει να μπει στον χώρο του ονειδισμού.
Όπως μπήκε ο Χριστός. Και φέρνει αυτό το παράδειγμα της ανεστραμμένης πυραμίδας, ότι ο Θεός έφθασε στα έσχατα της κορυφής της πυραμίδος των αξιών, ας πούμε των ανθρωπίνων αξιών αλλά ανεστραμμένης πυραμίδος και βαστάζει όλο τον κόσμο.
Αυτό είναι ο τέλειος ονειδισμός του Θεού η τέλεια ταπείνωση, εκεί προς αυτήν την κατεύθυνση λέει πρέπει να οδηγηθεί ο κάθε άνθρωπος, για να βρει πλέον εν Αγίω Πνεύματι αυτή την οδό της τελειώσεως. Δε μπορεί να την βρει με την λογική.
Μάλιστα λέει για τους μοναχούς: Όποιος μοναχός, -υποψήφιος μοναχός- πάει στον μοναχισμό έχοντας τον πλούτον της λογικής του και του θελήματός του, να φροντίσει λέει γρήγορα να αποβάλλει αυτόν τον πλούτον, γιατί αν μπει μέσα στον μοναχισμόν έτσι, είναι πάρα πολύ δύσκολο να βρει την οδό της σωτηρίας της πίστεως.

Η` ΜΕΡΟΣ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ




Το να λέω ότι ο άλλος δεν είναι πλησίον και δεν με βοηθάει, είναι η μισή αλήθεια, η άλλη μισή είναι ότι εγώ δεν θέλω να βοηθήσω και να σταθώ και να τον κάνω αυτόν τον άνθρωπο πλησίον, να τον αναπαύσω. Καταλάβατε; Κι αυτό είναι το πιο τραγικό από όλα. Αυτός ο άνθρωπος κάνει εδώ, το επιτίμιο, τον κανόνα της μοναξιάς του. Κάνει τον κανόνα της δικής του σκληρότητας, πιστέψετε με. Τριάντα οκτώ ολόκληρα χρόνια και δεν μπόρεσε να φτιάξει έναν φίλο που να συμπονέσει το δράμα του.
Είναι μία φοβερή ανικανότητα που αγγίζει τα όρια της ψυχικής αναπηρίας. Γιατί; Διότι όταν είμαι ευτυχισμένος, είναι εύκολο να μην χρειάζομαι φίλους. Όταν είμαι δυστυχισμένος έχω ανάγκη να έχω φίλους. Είμαι αναγκασμένος. Τότε είναι που χρειάζεται να εχει φίλους, και παρά ταύτα αυτός, παρά την δυστυχία του, δεν έχει φίλους, δεν έχει έναν άνθρωπο. Και τι κάνει ο Χριστός; Έρχεται και του πετάει την κλωτσιά αυτή, γιατί;
Δεν του πετάει κλωτσιά, του λέει: “πάρε τον κρέββατόν σου και περιπάτει”, σαν να του λέει, “τέλειωσε ο κανόνας σου, πήγαινε να τα αφομοιώσεις στο σπίτι αυτά”. Όχι γιατί εκείνος του είπε: “Κύριε ρίξε με μέσα”. Βλέπετε δεν του λέει: “ρίξε με μέσα”, δεν του λέει “κάτσε εσύ γίνε για μένα”, δεν τον παρακαλεί. Γιατί δεν τον παρακαλεί; Διότι δεν έχει μάθει να έχει σχέσεις, δεν έχει μάθει να ζητάει, γιατί δεν έδινε, δεν έχει μάθει την ανταλλαγή αυτήν, συναισθήματος και σχέσης να την κάνει, δεν ξέρει πως είναι!
Του λέει: κοίταξε, εδώ είμαι τριάντα-οκτώ χρόνια, να κάθομαι. Δε λέει τίποτα το ευαγγέλιο. “Άνθρωπον ουκ έχω, ενώ δε έρχομαι εγώ, άλλος προ εμού καταβαίνει” πήγαινε μόνος του, ε, σπρώξε εσύ έναν άλλον να μπει μέσα, του χρόνου θα σε σπρώξει αυτός να μπεις. Ναι ή όχι; Καταλάβατε; Ακούσατε, αν είδατε την εκπομπή που έχω κάνει στην τηλεόραση με τον Γιανναρά την μέρα του Πάσχα, θα ακούσατε ίσως και την ιστορία εκείνη που είπα σε μια στιγμή για το δωμάτιο, θυμάστε;
Πήγε ένας ασκητής κάποτε και ρώτησε τον άγγελό του τι είναι ο παράδεισος και τι είναι η κόλαση. Είχε την απορία να το μάθει. Και τον παίρνει ο άγγελος και τον πάει σε ένα μεγάλο δωμάτιο σαν και αυτό εδώ. Φανταστείτε αυτό το δωμάτιο να έχει ένα μεγάλο τραπέζι και να είναι μεγάλο όσο το δωμάτιο και εμείς να καθόμαστε γύρω γύρω στο τραπέζι. Στην μέση του τραπεζιού λέει υπήρχε φαγητό και όλοι οι άνθρωποι που ήταν γύρω - γύρω λέει, είχαν τεράστια κουτάλια τα οποία έφταναν το μήκος πόσα να πω δεκαπέντε, δώδεκα μέτρα, θα ήταν από εκεί;
Παίρνανε όλοι φαγητό και όλοι ήταν δυστυχισμένοι, κι όλοι μαλώνανε μεταξύ τους εκεί μέσα και όλοι μένανε νηστικοί. Παίρνανε όλοι το φαγητό, πήγαιναν να το φέρουν πίσω το κουτάλι το ρίχνανε στον τοίχο, χωρίς να φάνε. Άλλος τράβαγε από κει το κουτάλι έβρισκε στον τοίχο στο ντουβάρι δεξιά αριστερά, τα κουτάλια ήταν πολύ μεγάλα. Το φαγητό λοιπόν να αχνίζει, να μυρίζει ωραία, να βουτάνε όλοι για φαΐ, να τραβάνε πίσω και όλοι λέει, μαλώναν, βρίζαν και φωνάζαν εκεί μέσα. Του λέει ο άγγελος: “αυτό είναι η κόλαση” λέει.
Πάμε να σου δείξω τον παράδεισο τώρα”, λέει. Πάνε σε ένα ακριβώς ίδιο δωμάτιο, με ακριβώς ίδιο τραπέζι με τους ανθρώπους με τα τεράστια κουτάλια, με το φαγητό στην μέση και ήταν όλοι ευτυχισμένοι εκεί πέρα, όλοι τραγουδούσαν και γελούσαν. “Τι γίνεται εδώ (λέει) άγγελε;” “Αυτό (λέει) είναι ο παράδεισος”. “-Και τι διαφέρει αυτό από την κόλαση;” “Α! (λέει), εδώ μάθανε ο ένας να ταΐζει τον άλλονε”. Ταΐζω λοιπόν τον άλλον που φτάνω. Ωραίο ε; Είδατε τι ωραίο που είναι;
Ρίξε έναν εσύ φέτος στην δεξαμενή, να σε ρίξει ο Θεός του χρόνου, ή του χρόνου ή σε λίγο καιρό. Κάθε τόσο ταρασσόταν το ύδωρ, δε ξέρω κάθε πότε, κατά καιρόν, δε λέει κάθε χρόνο, κατά καιρόν. Μπορεί να συνέβαινε αυτό κάθε δύο εβδομάδες, κάθε τρεις, ένα μήνα. Είσαι τόσο βλάκας που δεν μπορείς να αγαπήσεις κανέναν; [τότε] κάνε μια συμφωνία: "Έλα βρε αδελφέ, να ρίξω εγώ τώρα εσένα, να ρίξεις εσύ μετά εμένα". Ούτε συμφωνία μπορούσε να κάνει, τόσο αποξενωμένη ύπαρξη ήτανε. Καταλάβατε;
Κι έρχεται ο Χριστός και τον θεραπεύει, για ποιόν λόγο, ξέρετε γιατί; Για να του πει; “Κοίταξε να δεις αυτή την στιγμή εγώ σε θεραπεύω, άρα ακούστε, υπάρχει τουλάχιστον ένας άνθρωπος για σένα στον κόσμο, αυτός είμαι εγώ. Κοίταξε τώρα εσύ να γίνεις να πλησιάσεις κι εσύ έτσι άλλους ανθρώπους”.
Αυτή είναι η διδασκαλία που του κάνει. “Άνθρωπον ουκ έχω” Τέρμα οι δικαιολογίες! Να, ο πρώτος άνθρωπος εμφανίζεται μπροστά σου και σου κάνει και θαύμα. Σήκω επάνω και το “άνθρωπον ουκ έχω”, από δω και πέρα τέρμα. Έχεις άνθρωπο. Από δω και πέρα κοίταξε να αλλάξεις και συ και να γίνεις άνθρωπος για κάποιον άλλον.
Λοιπόν όταν κάποια μέρα θα βρεθούμε όλοι μαζί κάπου, αν μεν δείτε ότι σας ταΐζουν κάποιοι, σημαίνει ότι είσαστε στον παράδεισο, και ξέρετε πόσο θεολογικό είναι αυτό; Ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής ακριβώς θεολογικά γράφοντας και μιλώντας, έτσι ακριβώς περιγράφει τα έσχατα. Λέει γίνεται ανάσταση όλων. Όλοι ανίστανται, ο Χριστός ανέστη, η δημιουργία θα αναστηθεί.
Ανίστανται όλοι, αλλά δεν έχουν όλοι μετοχή. Έχουν θέα Θεού, βλέπουν το φαΐ στην μέση, λίγοι όμως μπορούνε να έχουν μετοχή, να φάνε από αυτό. Αυτοί που τρώνε, αυτοί που μετέχουν στα αγαθά λένε ότι ζουν τον παράδεισο. Αυτοί που βλέπουν μόνο αλλά δεν μετέχουν, αυτό είναι κόλαση. Έτσι λέει ο άγιος Μάξιμος. Αυτή είναι η επίσημη διδασκαλία των Πατέρων για τον παράδεισο και την κόλαση, θέα και μετοχή λέγεται παράδεισος, θέα χωρίς μετοχή λέγεται κόλαση.
Δηλαδή ο Θεός δεν κολάζει κανέναν, Θεός ου κολάζει, δεν υπάρχει κόλαση από πλευράς του Θεού. Αυτό είναι μία διδασκαλία πατερική που θα την βρείτε σε πολλούς πατέρες. Δεν κολάζει ο Θεός, κόλαση είναι αυτό το οποίο εσύ έμαθες να κάνεις μέσα στην βασιλεία του Θεού και μέσα στα πράγματα του Θεού. Έτσι έμαθες να ζεις, δεν ξέρεις αυτό το πράγμα, τρομάζεις, αυτό λέγεται ναρκισσιστικός πανικός.
Το βλέπουμε στα ζευγάρια, στις σχέσεις, πολύ αυτό. Μόλις πιάσει το κουτάλι και πάει να ταΐσει τον άλλον, τον πιάνει πανικός! “Εγώ δε θα φάω, εγώ δε θα φάω τώρα, το χάνω αυτό από μένα”. Και χάνει την ζωή του εκεί. Εάν νικήσει αυτόν τον φόβο, (εδώ είναι ο σταυρός), και πει: “Στα κομμάτια να πεθάνω εγώ, να ζήσει όμως εκείνος απέναντι”. Θα δει μετά από λίγο, μόλις ζήσει εκείνος, παίρνει το κουτάλι και τον ταΐζει, και λέει: “Θεέ μου να η ζωή”.
Φτάνουμε σ' αυτό το φοβερό κατώφλι εκεί, φοβερό, φοβερό! Νομίζω οι πνευματικοί έχουνε μεγάλες τέτοιες εμπειρίες. Πριν από λίγο καιρό συνάντησα ένα ζευγάρι, το οποίο για δυόμισι χρόνια στερούσε. Δυο νέα παιδιά νεώτατα και πολύ καλοβαλμένα. Αυτοί οι δυο λοιπόν για δυόμισι χρόνια είχαν να έρθουν σε σαρκική σχέση, με αποτέλεσμα να έχουν φοβερό πρόβλημα, φοβερό πρόβλημα, φοβερό.
Κι άρχισα να το διερευνάω εγώ. Ήρθαν σε μένα, αφού φτάσανε στα όρια της τρέλας, αφού αρρώστησαν, αφού αποκάνανε, λοιπόν, ήλθανε σε μένα. Λοιπόν, και πιάσαμε την κουβέντα. Εγώ διαπίστωσα ότι είχα δυο ανθρώπους που αγαπούσε ο ένας τον άλλον. Προσέξετε όμως, τιμωρούσε ταυτόχρονα ο ένας τον άλλον. Είχε προσβάλει ο ένας τον άλλονε, αυτή ήθελε κάπως να είναι παραπάνω από αυτόν, αυτός ήθελε να είναι παραπάνω από αυτήν.
Υπήρχε ένας ανταγωνισμός, και φτάσανε στο σημείο να μη θέλει να ζητήσει ο ένας από τον άλλον τόσο δα. Ακούστε τι σας λέω τώρα, γιατί είναι φοβερά και παράξενα μαζί αυτά τα πράγματα. Τόσο δα για να μη πέσει στα μάτια του, να μη φανεί κατώτερος, ούτε η ίδια η ερωτική σχέση (επειδή κάποιος έπρεπε να κάνει την αρχή) δε λειτουργούσε πια.
Είδατε; Γιατί έπρεπε να την ξεκινήσει κάποιος. Ε! Αυτός ο κάποιος δεν υπήρχε! Καταλάβατε; Καταλάβατε τι λέω τώρα; Πού φτάνουμε δηλαδή, σε καταστάσεις, και αυτοί τιμωρούσαν ο ένας τον άλλον με ερωτικό και συναισθηματικό αποκλεισμό, με αποτέλεσμα σας είπα να αρρωστήσουν, ακριβώς διότι είχαν αυτό το φοβερό πρόβλημα. Αυτό λέγεται, σας είπα, ναρκισσιστικός πανικός.
Σηκώνω το κουτάλι και λέω, “αυτό είναι δικό μου, για μένα”. Πάω να το δώσω στον άλλον και τρέμω. Αυτό είναι η φιλαυτία, αυτό είναι η αρρώστια αυτή. Η αρρώστια μου αυτή, αυτή είναι η αρρώστια, να ταΐσω τον άλλον, γιατί αν ο άλλος φάει εγώ τι θα φάω; Λιγοστεύει το φαΐ στο μεταξύ, κι αν ζητήσει και δεύτερη μπουκιά και τρίτη; Κι αν ζητήσει δέκα μπουκιές για να μου δώσει αυτός μία; Τι θα απογίνω εγώ; Καταλάβατε;
Τι φοβερά είναι αυτά τα πράγματα! Αυτά με πείθουν εμένα ότι το ευαγγέλιο, σας είπα, δεν είναι κατ' άνθρωπον, δεν είναι από άνθρωπο γραμμένο, δεν είναι ανθρώπινα αυτά. Αν ήταν θα τα είχαμε βρει και πριν. Δεν τα βρήκαμε όμως. Αν διαβάσετε Πλάτωνα, διαβάστε τι θέλετε να διαβάσετε, βρείτε αυτά τα πράγματα πουθενά. Πουθενά! Όλο εξουσία, τιμωρία, κι όλο συγκεντρωτισμό, κι όλο αίμα και μάχες θα βρείτε, τίποτε άλλο δε θα βρείτε.
Τίποτε άλλο δε θα βρείτε, αυτό το πράγμα, αυτή τη σοφία, π ο υ θ ε ν ά αλλού.

Ζ` ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ





Καταλαβαίνετε τι λέω; Σήμερα σας λέω λίγο δύσκολα πράγματα έτσι; Αυτό που μας κάνει να γονατίσουμε στην εκκλησία, είναι ακριβώς αυτή η αίσθηση ξέρετε. Δε γονατίζουμε γιατί συναντάμε το υπέρτατο αυτό που φοβόμαστε. Για άλλο γονατίζουμε, (όσοι γονατίζουμε, γιατί είναι και αυτό μια μεγάλη ιστορία το πόσοι γονατίζουνε, εννοώ έτσι υπαρξιακά). Αλλά όταν γονατίσουμε, αυτό στο οποίο γονατίζουμε, αυτή η ανοησία του Θεού, αυτό το μεγάλο πράγμα που έκανε ο Θεός, αυτό το απερίγραπτο, το απρόσμενο, δε το περίμενε κανείς.
Δε το περιμένουμε, ούτε τώρα δεν το περιμένουμε. Δεν το έχει αφομοιώσει ακόμα ο κόσμος. Λένε μερικοί: “Είμαστε σε μία μετά-χριστιανική εποχή”. Εγώ θεωρώ ότι είμαστε σε προ-χριστιανική εποχή. Δεν έχει ακόμα αφομοιωθεί αυτό το πράγμα, καταλάβατε; Και επειδή δεν έχει αφομοιωθεί, δε μπορεί να αποδώσει ακόμα τους καρπούς, όλους τους καρπούς που μπορεί να αποδώσει. Εντάξει; Δεν είναι εύκολο να το αφομοιώσουμε.
Είναι μία μεγάλη τομή μέσα στην ιστορία αυτό το πράγμα. Αλλιώς τον περιμέναμε τον Θεό, και αλλιώς μας βγαίνει, αλλιώς μας φανερώνεται, και αυτό το “αλλιώς” είναι κάτι, σας είπα, που θα μας πάρει όλους, που είμαστε εδώ μέσα, μια ολόκληρη ζωή για να το καταλάβουμε. Ιδίως μάλιστα αυτοί που νομίζουν ότι το καταλαβαίνουν αυτοί θα κάνουν πιο πολύ από τους άλλους. Αυτοί θα κάνουν πιο πολύ, οι άλλοι που είναι σίγουροι ότι δε το καταλαβαίνουν και προσπαθούν να το καταλάβουν θα συντομεύσουν τον δρόμο αυτόν.
Οι άλλοι που νομίζουν ότι το κατάλαβαν... Μου έλεγε προχθές η κόρη μου, οργανώνουν κατηχητικά, οργανώνουν κατασκηνώσεις, κι αυτά που λένε οι κατηχητές, τα παιδιά αυτά τα οποία κανένας δε τους δίδαξε βέβαια, είναι τις περισσότερες φορές πιο επικίνδυνα κι από τις κακές συνήθειες τις οποίες θέλουν να κόψουν στα παιδιά στα οποία μιλάνε! Ξέρετε πόσο δύσκολο πράγμα είναι η θεολογία; Ξέρετε πόσο δύσκολο πράγμα είναι να λέει κανείς σωστά πράγματα στο χώρο της Εκκλησίας;
Καθόλου εύκολο πιστέψετε με δεν είναι, πολύ βαρύ, δεν είναι εύκολο πράγμα, γιατί οι πιο πολλοί λέμε αυτά τα ελάχιστα τα οποία καταλαβαίνουμε. Και τα λέμε σαν να είναι τα μόνα, γι' αυτό και σήμερα το κήρυγμα του Χριστού έχει συκοφαντηθεί. Γι' αυτό και όταν μιλάει ένας παπάς σήμερα ο κόσμος λέει: “Ωχ! να φύγω, θα πει ο παπάς τα παπαδίστικα”.
Κι ο παπάς θα πει, θα μιλήσει για έναν Θεό που είναι έξω από τον κόσμο, που μισεί τον κόσμο, που φθονεί τον άνθρωπο, που του λέει “μη εδώ, μη το άλλο, μη το άλλο, μη το άλλο”, ε, θέλω να ζήσω ελεύθερος βρε αδελφέ! Τι μη, και μη, και μη; Έχεις οδό ζωής να μου δώσεις; Έχεις οδό ζωής να μου προσφέρεις; Ποιά είναι αυτή η οδός της ζωής; Όποιος έχει να προσφέρει οδό ζωής εισακούεται. Και εισακούεται από εκεί που δε περίμενε να εισακουσθεί.
Εγώ συζητάω πολλές φορές με ανθρώπους που ούτε περίμενε κάνεις από σας, θα φανταζότανε, ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουνε απορίες. Κι όμως αυτοί έχουν τις βαθύτερες απορίες, και τις βαθύτερες αναζητήσεις, και εγώ με αυτούς συνεννοούμαι καλύτερα από όλους. Αυτοί καταλαβαίνουν, καταλαβαίνουν γιατί αναζητούνε, έτσι;
Οι άνθρωποι της εκκλησίας σπανίως αναζητούνε, εκτός αν μπήκανε μέσα σαν αναζητητές στην εκκλησία, σπανίως. Τις περισσότερες φορές είναι άνθρωποι που θέλουνε χουχούλιασμα, σκέπασμα, τάισμα στο στόμα και τέρμα. Κι όλα τα αυτονόητα και απλά πραγματάκια κι αυτοδικαίωση.Έτσι είμαστε ως ένα ζητούμενο. Μόνο, θα βρούμε κάτι περισσότερο έτσι;
Λοιπόν και θα το συνδέσω λίγο και με το σημερινό ευαγγέλιο, γιατί έχω τον πειρασμό να το κάνω, επειδή απορρέει από αυτά που είπαμε, τον παραλυτικό σήμερα. Είναι η ιστορία ενός πολύ δυστυχισμένου ανθρώπου σήμερα.
Τι λέει εδώ; Αυτός ο άνθρωπος λέει: “χρόνια κάθομαι εδώ πέρα, τριάκοντα και οκτώ έτη”, τριάντα οκτώ χρόνια και να κάθεσαι σε μια δεξαμενή δίπλα και να μη βρίσκεται ένας να σου δώσει μία κλωτσιά να πέσεις μέσα να θεραπευτείς, αυτό είναι από τα μεγαλύτερα μαρτύρια δηλαδή. Κι όμως εγώ σας λέω ότι κάθε φορά που το διαβάζω αυτό το ευαγγέλιο κάτι παθαίνω και μου ανάβουν τα λαμπάκια γι' αυτόν τον παραλυτικό και μ' αυτόν τα βάζω.
Ξέρετε τι φοβερό πράγμα είναι να μην θέλει κανείς να σου ρίξει ούτε μια κλωτσιά; Ξέρετε τι φοβερό πράγμα είναι; Εμείς βλέπουμε μόνο την δήθεν τραγική πλευρά, ότι δηλαδή λέει άνθρωπον ουκ έχω. Αυτός ο άνθρωπος όμως, που κανείς δεν του ρίχνει μια σπρωξιά να πέσει μέσα, έχετε ποτέ σκευθεί ότι είναι πιθανό ο ίδιος να μισούσε αφάνταστα όλους τους άλλους;
Ξέρετε τι πράγμα είναι, να μην έχεις κανέναν άνθρωπο, να σου ρίξει ένα χαστούκι σε μία στιγμή; Δεν είναι πολύ πιθανόν ότι εσύ ο ίδιος προηγουμένως φρόντισες ούτως ώστε να μην έχεις κανέναν; Ούτε για να σου ρίξει μια σπρωξιά; Καταλαβαίνετε τι λέω; Γιατί πολλοί όταν φτάσουν στον παράλυτο λένε: ο καημένος άνθρωπον ουκ έχει, έτσι είμαστε και εμείς, δεν είμαστε κοντά στους δυστυχισμένους και τα λοιπά.
Αυτό είναι ηθικολογική ερμηνεία. Η υπαρξιακή ερμηνεία του πράγματος δεν θα μπορούσε να σημαίνει κι αυτό που σας λέγω εγώ τώρα; κάποιος δηλαδή ο οποίος παρά την αρρώστια του δεν μαλάκωσε δηλαδή καθόλου. Τριάντα οκτώ χρόνια εκεί δεν έκαμε ούτε έναν φίλο, τριάντα οκτώ χρόνια να κάθεσαι σε μια γωνιά και να μην κάνεις ένα φίλο; Να μην έχεις μοιρασθεί τον πόνο σου με κανένα; Να μην έχεις συμπονέσεις εσύ κάποιον άλλον; ποίους άλλους; Αυτούς που ήταν εκεί δίπλα και πονούσαν και αυτοί.
Αν είχες κάνει ένα φίλο δε θα ήταν ο φίλος που θα μπορούσε να σε ρίξει μέσα; Αν ήταν φίλος θα περίμενε με τις ώρες και με τις μέρες να ταραχθεί το ύδωρ, ναι ή όχι; Δηλαδή μήπως αυτή η παραλυσία αυτή η ασθένεια που έχει αυτός ο άνθρωπος ήταν και ψυχική ασθένεια και όχι μόνο σωματική; Αυτό είναι που σκέπτομαι κάθε φορά, ίσως το σκέπτομαι έτσι λόγω της νοοτροπίας που έχω να βλέπω τα πράγματα λίγο πιο πολύ και από την ανάποδή τους, από την νοοτροπία του παλιού ψυχολόγου δηλαδή.
Αλλά το θέμα είναι ότι συνήθως ή επιθετικότητα δεν είναι μονομερής. Αυτή η έκφραση αδιαφορίας για τον άλλον άνθρωπο είναι μια επιθετικότητα ξέρετε. Το περιβάλλον του, του δείχνει μια επιθετικότητα δεν τον βάζει στην δεξαμενή. Αυτή η επιθετικότητα σπανίως είναι μονομερής. Συνήθως θέλει δύο πόλους για να μπορέσει να υπάρξει. Κι όπως φαίνεται, πιθανότατα εδώ να υπήρχε και ο άλλος πόλος και ίσως μάλιστα να ήταν και ο πιο επικίνδυνος πόλος αυτός.
Δηλαδή το ότι ο άνθρωπος αυτός φρόντισε να είναι τελείως απομονωμένος και να μην αγαπάει κι αυτός κανένα και να μην έχει και ο ίδιος δηλαδή την επιθυμία και να ρίξει κανέναν μες την δεξαμενή. Η μοναξιά μας δεν οφείλεται μόνο στο ότι οι άλλοι είναι κακοί. Η μοναξιά μας πολλές φορές οφείλεται στο ότι εμείς οι ίδιοι δεν θέλουμε να γίνουμε πλησίον για τους άλλους.

Ε` ΜΕΡΟΣ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ





Αυτά εδώ είναι δύσκολα όμως, γι' αυτό είναι του Θεού όμως. Δεν είναι ανθρώπινα εφευρήματα. Ο Θεός του Μωάμεθ μοιάζει με τον Θεό του Πλάτωνα, μοιάζει με τον Θεό της Παλαιάς Διαθήκης, μοιάζει με τον Θεό των ανατολικών θρησκειών αν υπάρχει, μοιάζει, είναι ένα ανθρώπινο εφεύρημα, είναι ο Θεός κατ' εικόνα της δικής μου έπαρσης, της δικής μου εξοντωτικής πτώσης. Είναι ο Θεός που μου μοιάζει.
Η ταπείνωση του Θεού που είναι η αγάπη Του, είναι κάτι ακατανόητο σε εμένα. Γι' αυτό και δεν μπορώ να καταλάβω σε βάθος γιατί χρειάζεται να γίνει ενσάρκωση και πώς.
Με φέρνει σε αμηχανία το γεγονός της ενσαρκώσεως. Καταλαβαίνετε τι λέω; Όπως ακριβώς έναν πολύ υπερήφανο άνθρωπο θα του έφερνε αμηχανία να πηγαίνατε να τον διακονήσετε. Να του πείτε ”σε διακονώ τώρα εδώ, δωρεάν”. Θα έλεγε; “-Τώρα τι θες από αυτό;” “-Τίποτα”. “-Όχι, κάτι θες”.
Και αν δεν κατάφερνε να βρεί την αιτία για την οποία τον υπηρετείτε, θα έκανε τον ψυχαναλυτή και θα σας έλεγε ότι: “Αυτό το πράγμα που έχεις τώρα, είναι κρυφός ερωτικός πόθος για μένα, δεν μπορείς όμως να τον εκδηλώσεις για α' β' λόγους κοινωνικούς ή άλλους και τον κάνεις διακονία υπηρεσία, τον μεταμφιέζεις”. Σα να πρέπει εξάπαντος να βρείς μια ιδιοτέλεια - δε μπορούσε να δεχθεί ανιδιοτελή διακονία και αγάπη.
Έτσι εμείς δε μπορούμε να δεχθούμε την ενσάρκωση διότι δεν ανήκει στον ορίζοντά μας. Δε μπορούμε εμείς να ενσαρκωθούμε για τα σκυλιά που αγαπάμε, για τις κατσαρίδες, για τα κουνούπια, να γίνουμε και εμείς κουνούπια, κουνουπάνθρωποι και κατσαριδάνθρωποι όσο κι αν αγαπάμε. Ξέρετε τι φοβερό είναι αυτό, συγκρούεται με την λογική μου βαθιά μέσα μου, κι όταν το παραδεχθώ συντρίβομαι.
Για αυτό οι άγιοι είναι συντετριμμένοι. Όλοι οι άγιοι είναι συντετριμμένοι. Γιατί είναι συντετριμμένοι; Γιατί η ενσάρκωση γι αυτούς είναι πραγματικότητα, γιατί έχουν δει τον Χριστό ως Θεό και ως άνθρωπο, και αν το δεις αυτό, τελειώνει μετά το παραμύθι. “Α! (λες), εδώ είναι πολύ σοβαρά τα πράγματα. Πολύ αλλιώτικα από ό,τι τα φανταζόμουν. Όπως μου έλεγε ένας φίλος μου έξω: “Κατάλαβα, (λέει) δεν είναι ανέκδοτο αυτό το πράγμα”. Στην αρχή το παίρνει κανείς σαν ένα ωραίο ανέκδοτο ή μύθο. Μετά όταν το δει όμως, (σας είπα), βλέπει την δύναμη του Θεού και την σοφία και την αγάπη του Θεού, και δε βλέπει τίποτα λιγότερο από αυτό.
Ο Εμέ μισών λοιπόν, και τον Πατέρα μου μισεί ” παρά ταύτα σας λέω άλλη μία θεολογική, είναι τόσο πυκνό θεολογικά αυτό το κείμενο. Αυτός που με μισεί λέει, όμως εμένα, στην ουσία μισεί και τον πατέρα μου τέτοιος που είναι. Γιατί ο Πατέρας μου είναι αυτός που εγώ σας παρουσιάζω, είναι ο Πατήρ ενός τέτοιου Υιού. Και ευδοκεί σε μία τέτοιου είδους φανέρωση. Λοιπόν αυτός που μισεί όμως Εμένα, μισεί και τον Πατέρα μου, γιατί δεν τον ξέρει ποιός είναι. Τον νομίζει ότι είναι ο άγιος δυνάστης, ο χωροφύλακας, ο δικαστής, ο ουράνιος δικτάτορας.
Και τον Πατέρα μου λοιπόν, τον συκοφαντεί έτσι: “Ει τα έργα μη εποίησα εν αυτοίς α ουδείς άλλος πεποίηκεν, αμαρτίαν ουκ είχον· νυν δε και εωράκασι και μεμισήκασι και Εμέ και τον Πατέρα μου” (Ιωάννης 5/ε: 24). “Αν δεν είχα κάνει τίποτα όμως (λέει) εγώ, θα είχαν δίκαιο να το πιστεύουν αυτό, είναι ανθρώπινο. Έκανα τα έργα αυτά τα οποία έκανα, τα είδαν και μίσησαν αυτόν τον τρόπο της Θεοφανείας. Μίσησαν αυτό το είδος Θεού”.
Αυτοί θέλουν το κνούτο, θέλουν το μαστίγιο, έναν Θεό να τους μαστιγώνει και να τους δίνει μαστίγιο να μαστιγώνουν άλλους αυτοί. Δε δέχονται ένα Θεό ο οποίος να σταυρώνει τον εαυτό του για χάρη μου και να μου ζητάει να σταυρωθώ εγώ για άλλους. Καταλάβατε; Θέλει αυτός τον Θεό που έχει στο μυαλό του, έτσι; Και αυτό είναι το φοβερό.
Λοιπόν “αλλά ίνα πληρωθεί ο λόγος ο εγγεγραμμένος εν τω νόμω αυτών οτι εμίσισάν με δωρεάν.” Αλλά αυτό λέει δε σημαίνει τίποτε άλλο, παρά λέει ότι: “με μίσησαν δωρεάν, με μίσησαν αδίκως διότι ακριβώς δεν κατάλαβαν”. “Όταν δε έλθει τε ο Παράκλητος ον εγώ πέμψω υμίν παρά του Πατρός, το Πνεύμα της Αληθείας ό παρά του Πατρός εκπορεύεται, Εκείνος μαρτυρήσει περί εμού”.
Τώρα εδώ έχουμε ένα άλλο μεγάλο σημαντικό κεφάλαιο: Η πνευματολογία. “Αυτά τα πράγματα, (λέει), είναι τώρα. Δεν τα καταλαβαίνετε και πολύ. Ανθρώπινο είναι ότι δεν τα καταλαβαίνετε. Πρέπει να έλθει το Πνεύμα το Άγιον, (λέει), για να τα καταλάβετε, έτσι όπως είναι”. Πράγματι η κατανόηση αυτών των πραγμάτων περνάει μέσα από τον φωτισμό. Δε μπορεί κανείς αυτά τα πράγματα να τα καταλάβει με κοινή ανθρώπινη λογική.
Περνάνε από τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος. Μπορεί κανείς να ζητήσει την κατανόηση, οπότε ζητάει το Πνεύμα το Άγιον ουσιαστικά, το οποίον το Πνεύμα το Άγιον θα του φέρει και την πληροφόρηση την εσωτερική ότι ο Χριστός είναι ο Θεός, ότι αυτός είναι ο τρόπος της Θεοφάνειας, ότι έτσι δρα ο Θεός, ότι τέτοιο πράγμα, τέτοιου είδους είναι ο Θεός που ζητάς, αυτό όμως θα γίνει μόνο εν Αγίω Πνεύματι, δεν μπορεί να γίνει δηλαδή έτσι, από μόνος μου να το κάνω αυτό.
Δε μπορώ να φτάσω σε αυτό το είδος της θεολογίας μόνος μου, δεν υπάρχει ανθρώπινη δύναμη που να με οδηγεί σε αυτού τού είδους την θεολογία, στην θεολογία ενός τέτοιου Θεού. Το ανθρώπινο όριο σας είπα είναι η Παλαιά Διαθήκη ή το ισλάμ, αυτό είναι το όριο του ανθρώπου. Ένας Θεός ο οποίος διατάσσει, εντέλλεται, κατευθύνει, και εγώ ο οποίος από κάτω ο οποίος κάνω την ανάλογη υπακοή, ή προσπάθεια για πειθαρχία, αυτό είναι ο Θεός, τίποτα περισσότερο.
Αυτός ο Θεός που μπαίνει, που αγαπά, που ενσαρκώνεται, που μπαίνει στον κίνδυνο, που μπαίνει στο σταυρό είναι άγνωστος. Το Πνεύμα είναι εκείνο το οποίο μας μαθαίνει ότι ο Θεός είναι κάπως αλλιώς. Το Πνεύμα το Άγιο. Κι όταν έλθει το Πνεύμα το Άγιον εμπεδώνεται αυτή η γνώση μέσα στον άνθρωπο και γίνεται σιγά - σιγά βίωμα.
Αλλά αυτό δεν γίνεται σας είπα αν ο άνθρωπος δεν ταπεινωθεί, δεν ζητήσει την βοήθεια του Θεού, δεν δει την δική του ανεπάρκεια. Δεν γίνεται.
Και υμείς διαμαρτυρείτω ότι απ' αρχής μετ' εμού εστέ, ταύτα ελάλληκα υμίν ίνα μη σκανδαλισθείτε αποσυναγώγους ποιήσουσιν υμάς αλλ' έρχεται ώρα ίνα πας ο αποκτείνων υμάς δόξιν λατρειαν προσφέρει τω Θεώ”.
Θα σας βγάλουνε από τις συναγωγές, θα σας σκοτώνουνε”! Βλέπετε προφητεύει το μαρτύριο των χριστιανών εδώ. “Και θεωρούν ότι προσφέρουν λατρεία στον Θεό”. Ποιόν Θεό; τον Θεό αυτόν τον Μολώχ, τον Θεό που έχουν στο δικό τους το μυαλό. Τον Θεό αυτό, ο οποίος είναι πράγματι ανώτερος Θεός, είναι η εικόνα του υπέρτατου εγωισμού μου και εικόνα της υπέρτατης σκληροκαρδίας μου. Είναι ο Θεός ο οποίος εγώ καταλαβαίνω και ο οποίος είναι άξιός μου.
Διότι ο άλλος Θεός του Χριστού είναι γελοίος Θεός. Αυτό λέει ο Χριστός: “Σας παρουσιάζω ένα Θεό γελοίο για τα ανθρώπινα μέτρα. Πολύ λεπτό και πολύ ευγενικό για να γίνει κατανοητός”. Δηλαδή από την δική μας βαρβαρότητα, τόσο λεπτό και τόσο ευγενικό που καταντάει γελοίο. Δεν ξέρω πόσοι έχετε διαβάσει το “Ο ηλίθιος” του Ντοστογιέφσκυ. Είναι κανένας που να τον έχει διαβάσει; Ίσως περισσότεροι έχετε δει εκείνο το έργο με τον Τομ Χανκς το “Forest Gump”.
Βλέπετε ότι είναι συγκλονιστικό. Εγώ πιστεύω ότι ο σκηνοθέτης εμπνέεται από τον Ντοστογιέφσκυ, για να πει τι, στο σημείο αυτό; “Ότι αυτή η απέραντη δοτικότητα του να προσφέρεσαι και να δίνεσαι στον άλλον, μόνο από ηλιθιότητα θα μπορούσε να προέρχεται”. Έτσι ο Forest Gump, είναι ένας άνθρωπος ο οποίος είναι εντελώς ανυπεράσπιστος ενώπιον της ανθρώπινης σοφίας, είναι εντελώς ανόητος, είναι βλάκας, αλλά ως βλάκας κάνει πολύ μεγάλα πράγματα.
Και το ερώτημα το θεολογικό που τίθεται όταν δεις το έργο είναι: “Μήπως ακριβώς αυτή η βλακεία είναι που κάνει τα μεγάλα πράγματα στον κόσμο;” Είναι αυτό που λέει ο Απόστολος Παύλος “το μωρόν του Θεού” η βλακεία του Θεού (λέει), είναι σοφότερη της σοφίας των ανθρώπων”. Ότι “τα μωρα εξελέξατο”. “Το μωρόν του Θεού”, σχολιάζει και λέει: “Ημείς κυρήσωμεν Χριστόν εσταυρωμένον, Ιουδαίοις μεν σκάνδαλον, Έλλησι δε μωρία”.
Για τους Έλληνες ήταν βλακεία. Αν διαβάσετε τους Έλληνες φιλοσόφους τι λένε για τον σταυρό... Χτες διάβαζα τον Κέλσο κατά τύχη, και βρίζουν. “Τι σταυρό! (λέει) Αδειάσανε το νόημα του κόσμου. Το Εν είναι υπερβατικό, ο Λόγος είναι ψηλά. Τι λέτε για σταυρούς και τέτοια; Καταστροφή της φιλοσοφίας, καταστροφή του ανθρώπινου πνεύματος στο όνομα του Χριστιανισμού!” Τους βρίζει χοντρά ο φιλόσοφος αυτός ο νεοπλατωνικός ο Κέλσος, καταλάβατε;
Και λέει ο Παύλος: “Ιουδαίοις μεν σκάνδαλον” (για τους Ιουδαίους είναι σκάνδαλο, ότι ο Θεός ο Υπέρτατος, ο Γιαχβέ κατεβαίνει ανάμεσά μας), “Έλλησι δε μωρία” (για τους Έλληνες είναι ανοησία). “Ημείς δε, σοφία Θεού και ειρήνη και δύναμις και “το μωρόν του Θεού σοφότερον των ανθρώπων εστί”. Αυτή η βλακεία του Θεού, (γιατί περί βλακείας πρόκειται), άρα είναι μία Θεία βλακεία, που σημαίνει ότι είναι κατά πολύ σοφότερη της σοφίας των ανθρώπων η οποία πράγματι είναι πολύ σκληρή.

Δ`ΜΕΡΟΣ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ




Διότι δεν είχε φθάσει στην πληρότητα της χάριτος, κι είναι καταστάσεις πολύ υψηλές. Για τους άλλους εμάς τα πράγματα είναι πολύ πιο εύκολα. Διότι έχουμε τον σταυρό τον επιδεικνύουμε, τον χρησιμοποιούμε εκεί που χρειάζεται για να εξορκίζουμε το κακό, αλλά δεν ανεβαίνουμε πάνω του. Προσέχουμε πάρα πολύ να μην ανέβουμε πάνω του.
Το δικαίωμα, “έχω δικαίωμα”. Λέει ο αββάς Δωρόθεος: “άμα συμμειχθεί το θέλημα με το δικαίωμα ο άνθρωπος γίνεται πλέον θηρίοΔε μπορείς να του κάνεις ζάφτι αυτού του ανθρώπου. “Θέλω και έχω και δικαίωμα”. Άμα πει ο Χριστός: “Μα εγώ έχω δικαίωμα να είμαι κάτω από τον σταυρό”, τι θα γινότανε; Θα γινότανε ένας ακόμα πολέμαρχος, θα χώριζε τον κόσμο σε εχθρούς και φίλους του, έτσι δεν είναι; Οι εχθροί θα σκότωναν τους φίλους, οι φίλοι τους εχθρούς, έτσι δεν είναι; Και θα γινότανε ξανά το μεγαλύτερο μάτωμα πάνω στην γη. Αλλά ανεβαίνοντας ο ίδιος στον σταυρό είναι ένας μόνος που εδέχθηκε την θυσία και την δέχθηκε “ίνα καταλλάξει εαυτώ τα πάντα”, για να δημιουργήσει καταλλαγή όλων. Καταλάβατε; Να καταλλάξει και να συμφιλιώσει, -αυτό σημαίνει καταλλαγή-, τους πάντες.
Ήπλωσας τας παλάμας και ήνωσας τα πριν διεστώτα”. Έτσι; Καταλάβατε; Δεν έκανε οπαδούς, ταυτίσθηκε με όλους. Ταυτίσθηκε με τους διώκτες και την ώρα του θανάτου είπε: “ου γαρ οίδασι τι ποιούσι”. Ξέρετε τι φοβερό πράγμα είναι αυτό; Να αρνείται να χωρισθεί από αυτούς οι οποίοι τον σκοτώνουνε. Και να τους παρουσιάζει: “αυτή είναι η γνήσια αγάπη, κι αυτή η αγάπη είναι σωτήρια”. Γι' αυτό βλέπετε ότι η οικουμενικότητα αυτής της θυσίας είναι το μεγαλείο του χριστιανισμού ακριβώς. Δεν έκανε οπαδούς σαν τον Μωάμεθ.
Ει εμέ εδίωξαν, και υμάς διώξουσι”. Έτσι; “Εί τον λόγο μου ετήρησαν και τον υμέτερον τηρήσωσιν”. Σαφή πράγματα. “Αν προχωρείτε στον δρόμο μου να ξέρετε ότι έτσι θα γίνει, αλλά ταύτα πάντα ποιησουσιν υμίν δια το όνομά μου, ότι ουκ οίδασι τον πέμψαντά με.” Προσέξτε εδώ. “Αυτά θα τα κάνουν (λέει), επειδή με θεωρούνε ότι εγώ είμαι κάποιος κοινός άνθρωπος και δεν ξέρουν ποιος με στέλνει, δε ξέρουν τον Πατέρα, πίσω”.
Αυτή η δυσκολία να δούμε τον Θεό στον Χριστό, είναι το άλλο μεγάλο πρόβλημα των ανθρώπων. Είναι ο Χριστός Θεός; Θυμάμαι όταν ήμουν εκτός εκκλησίας δεν είχα πρόβλημα να δέχομαι τον Χριστό σαν ένα διδάσκαλο, εντάξει, που είπε μερικά πράγματα, βέβαια το παράκανε λίγο, σε ορισμένες περιπτώσεις, η φαντασίωση περί που εαυτού του ήταν μεγαλύτερη από τις δυνάμεις του προφανώς. Αλλά πάντως τον δεχόμουν έτσι, δίπλα στον Βούδα, στον Μωάμεθ, έ, βάλτον και αυτόν.
Και κάποια στιγμή που άρχισα να ενδιαφέρομαι έτσι για τον χριστιανισμό περισσότερο, θυμάμαι είχα συζήτηση με έναν πολύ μεγάλο άνθρωπο του Θεού, ήταν μαθητής του πατρός Πορφυρίου, και του λέω: “Κοίταξε, εγώ δεν έχω πρόβλημα για τον Χριστό, εντάξει μπορώ να διαβάσω Καινή Διαθήκη, να τα βάλω αυτά μέσα σε ό,τι λέει ο Πλάτωνας”, και μου λέει αυτό, -και θυμάμαι τότε πόση εντύπωση μου έκανε αυτό-: “Όχι, (μου λέει), δεν είναι εκεί το θέμα, το θέμα είναι ότι ο Χριστός είναι ο Θεός” μου λέει. Εκεί, κατάλαβα ότι δεν πίστευα!
Του λέω: “Αυτό είναι ο χριστιανισμός;” Μου λέει; “Αυτό είναι, ο χριστιανισμός αρχίζει από την στιγμή που ο Χριστός είναι ο Θεός. Τα άλλα όλα δεν λέγονται χριστιανισμός”. Και όντως, διαβάστε Καινή Διαθήκη όσο θέλετε. Βγάλτε την πίστη στον Χριστό ως Θεό, πέστε ότι η Ανάσταση είναι μια παρεξήγηση των μαθητών από την αγάπη τους, πέστε ότι τα θαύματα είναι μια υπερβολή... Τελείωσε! δεν είσαι πια χριστιανός.
Την Καινή Διαθήκη μπορεί να την διαβάζεις. Έτσι μας έλεγαν και οι μουσουλμάνοι σήμερα; “Τον ανεχόμαστε τον Χριστό ως προφήτη” Δεν έχουν κανένα πρόβλημα. “Μη μας λέτε ότι είναι κι ο Θεός όμως. Ο Θεός δεν έχει γιο, δεν στέλνει... στέλνει προφήτες κτλ, δε μπαίνει ο Θεός στην ανθρώπινη συνθήκη”. Λοιπόν ο χριστιανισμός αρχίζει από την στιγμή που ο Χριστός είναι ο Θεός. Από την στιγμή που αντικρίζω την θεότητα του Χριστού μες την ανθρωπότητά του, από εκείνη την στιγμή και μόνο τότε, αρχίζει ο Χριστιανισμός να είναι η εκκλησία του Χριστού.
Η εκκλησία η οποία κάνει ο Χριστός όχι ως ένας εκ των προφητών, αλλά ως Θεός ο οποίος εκκλησιάζει, αυτό το πράγμα σημαίνει, συνάζει δηλαδή όλη την κτίση. Και την εκκλησιάζει εν τω σώματί του, ακριβώς διότι είναι ο Θεός, αυτός έχει δικαίωμα να το κάνει. Δε μπορούμε να κάνουμε εμείς εκκλησίες έτσι δεν είναι; Να κάνουμε δύο τρεις οπαδούς εκεί. Θα φύγουμε και εμείς, θα φύγουνε και οι οπαδοί. Εκκλησία σημαίνει ότι αυτός ο οποίος έπλασε τον κόσμο, τον συνάζει τον κόσμο, ότι τον κάνει δηλαδή, σώμα, τον βάζει μες την αγκαλιά του.
Λοιπόν δε βλέπουμε στον Χριστό τον Υιόν του Θεού, αλλά βλέπουμε έναν δάσκαλο, γι' αυτό και ο κόσμος σταυρώνει τον Χριστό. Δεν βλέπει μάλιστα, (και εδώ είναι πιο λεπτό το σημείο ακόμα), δε βλέπει ότι ο Θεός μόνον έτσι θα μπορούσε να είναι Θεός. Μόνο για αυτόν τον λόγο θα μπορούσε να είναι Θεός, γιατί έχει τέτοιου είδους αγάπη, τέτοιου είδους συμπεριφορά, αυτό είναι που δεν βλέπει.
Είναι μία συκοφαντία του Θεού εδώ από πίσω, ότι ο Θεός πρέπει να είναι δυνάστης πρέπει να είναι εντολεύς, πρέπει να είναι δικαστής. Όχι εκείνος που μπαίνει μες την συνθήκη του παραλογισμού μου και του θανάτου μου. “Δεν μπορεί ο Θεός να ξεπεράσει την ανωτερότητά του και να γίνει ένας σαν και μένα. Δεν είναι ο Θεός ελεύθερος τόσο, ούτως ώστε να ελευθερωθεί και από την ανωτερότητά του, και να μπει λόγω της αγάπης του, μέσα στα δικά μου πράγματα. Δεν δέχομαι ένα τέτοιο Θεό, ένας τέτοιος Θεός με φέρνει σε αμηχανία”, καταλάβατε; Έχετε δοκιμάσει ποτέ έναν πολύ περήφανο άνθρωπο να τον αγαπήσετε και να ταπεινωθείτε μπροστά του; Θα νοιώθει μια αμηχανία, δεν το καταλαβαίνει αυτό. Επειδή είμαστε πολύ περήφανοι, έναν τέτοιο ταπεινό Θεό, δεν μπορούμε να τον δεχθούμε εύκολα. Καταλαβαίνετε τι λέω; Περιμένουμε έναν Θεό ο οποίος μας μαστιγώνει όπως εμείς μαστιγώνουμε αυτούς που είναι κατώτεροί μας,
Καταλαβαίνουμε έναν τέτοιο Θεό πολύ καλύτερα γι' αυτό λέμε πολλές φορές ότι το ισλάμ είναι πολύ πιο φυσιολογική θρησκεία, πολύ πιο κοντά στον πεσμένο άνθρωπο και θα έχει μεγάλο μέλλον στην Ευρώπη το ισλάμ. Θα έχει πολύ μέλλον στην Ευρώπη γιατί είναι πολύ όμορφη θρησκεία. Σου λέει ότι είσαι ένα χαμένο κορμί, σου λέει ότι έχεις ένα κισμέτ από το οποίο δε μπορείς να βγεις, και υπάρχει ένας ουράνιος δυνάστης που δίνει εντολές, εάν τις ακούς φροντίζει να περνάς καλά.
Σου δίνει τέσσερις πέντε γυναίκες, σου δίνει εξουσία πάνω στους άλλους, σου επιτρέπει να κάνεις ιερό πόλεμο, έτσι; Μέσα σου μην μπεις μονάχα, μέσα μη δουλέψεις. Καταλάβατε; Μέσα μη δουλέψεις, η πίστη είναι καθαρή εξωστρέφεια εδώ. Καταλαβαίνετε; Και σε περιμένει και ένας παράδεισος στο τέλος, όμοιος με αυτόν που θέλεις με τα ουρί, με τα πιλάφια και με όλα αυτά. Περίεργα πράγματα και όμως είναι πολύ κοντά στον πεσμένο άνθρωπο όλα αυτά.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...