ΜΗΝΥΜΑ

ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΝΕΤΕ ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ...ΚΑΠΑΚΩΝΕΙ..ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΑΔΕΙΑΖΕΤΕ ΤΑ.....ΒΑΡΗ ΤΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ ΣΑΣ!ΚΑΙΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΕΣΑ ΜΑΣ!ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΣΤΕ!!!!....
JellyMuffin.com

Κυριακή, 22 Ιουλίου 2012

Θ` ΜΕΡΟΣ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ




Πουθενά αλλού γι αυτό και να την κρατήσουμε ως κόρη οφθαλμού, γιατί χωρίς αυτά δεν ξέρω αν μπορούμε να γλυτώσουμε. Δε λέω εγώ να σωθούμε, την ζωή αυτή πώς να αντέξουμε. Όπως γίνεται σήμερα κι όπως θα γίνει για τα παιδιά μας. Που βλέπω τα παιδιά τα νέα, έχω και εγώ παιδιά, όπως και εσείς. Και βλέπεις τα παιδιά, βλέπεις τους συμμαθητές τους και τρομάζω. Λέω “πώς θα ζήσουν αυτοί μαζί; Πώς θα κάνουν αυτοί μαζί; Πώς είναι δυνατόν;”
Ξέρετε ότι σε μερικά χρόνια, (το λέω στους φοιτητές μου αυτό, κι απορούνε), η πιο επαναστατική πράξη που θα μπορείτε να κάνετε (λέω σε 20 χρόνια, και πολλά λέω), είναι να παντρευτείτε. Όποιος παντρεύεται θα λένε: "Ααα! Ένας ήρωας, τι είναι τούτο εδώ, φοβερό!, παντρεύθηκε!;!;" Φαντάζεστε; Έτσι δεν είναι; Τι λέει η τηλεόραση; Είδατε πώς προτείνει σχέσεις συνέχεια καινούριες για να έχουμε, να περνάμε τι; Ευθύνες;
Κάνουμε και ένα συμβόλαιο στην χειρότερη περίπτωση. Αν ο άλλος είναι πολύ απαιτητικός, αν η κατάσταση φαίνεται λίγο δύσκολη, εάν το αγκίστρωμα είναι λίγο ασυνήθως έντονο, κάνουμε και ένα συμβόλαιο εκεί. Πού είναι εδώ το τάισμα του άλλου, πού είναι η συμπαράσταση του άλλου; Πού είναι το παιδί, το παιδί το ταλαίπωρο παιδί; πώς θα υπάρξουν παιδιά σε αυτή την σχέση μέσα; Μπορεί να υπάρξουν παιδιά έτσι;
Το παιδί άμα δεν κάνεις κατάθεση αγάπης, κατάθεση αγάπης, και κατάθεση αγάπης, βρε αν.. θα σου αποδώσει ποτέ τίποτα; Ένα τρελαμένο πράγμα θα γίνεικαι αυτό, και μια μέρα θα σου πάρει και το κεφάλι αν μπορεί. Θα σε μισήσει και θα φύγει και θα γίνει και αυτός χειρότερος.
Αλλά το θέμα είναι ότι τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά ξέρετε. Εμένα δε με νοιάζει η ηθική, να πάει να χαθεί η ηθική Η ύπαρξη με νοιάζει, η οντολογία με νοιάζει. Ότι δεν θα μπορούνε να ζήσουνε οι άνθρωποι σε λίγα χρόνια, και θα δραπετεύουνε από την πραγματικότητα με τα ναρκωτικά, κι όπως λέει ένας ροκάς Αμερικάνος όταν δεν αντέχουν τα ναρκωτικά θα επιστρέφουν ξανά στην πραγματικότητα.
Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα, αν αυτή η σοφία δεν έλθει στο φως, τι θα βάλουμε στην θέση της, τι; Να την βρω, και να την βρω, και να την βρω, αφού δεν την βρίσκεις έτσι και αλλιώς, να πεις ότι υπάρχει μία διέξοδος; Βλέπεις όλοι πληγωμένοι, όλοι πληγωμένοι, όλοι πληγωμένοι, κι όταν πλησιάσεις όλοι μια πληγή είναι, και κανένας δε με κατάλαβε, και ο τάδε μ' έκαμε, κι η τάδε μου έκανε, όλο έτσι, όλο έτσι, όλο αυτό το πράγμα, ένα παράπονο, ένα βουητό που ακούγεται, ένα παράπονο.
Ακόμα και αυτοί που είναι αναίσθητοι σε κάποια φάση σε κάποια άλλη φάση όταν έλθουν τα γηρατειά και η αρρώστια, συρρικνώνονται, βασανίζονται, και γκρινιάζουν χειρότερα από όλους ξέρετε. Στην αρχή κάνουν τον σκληρό, μετά τα 40, 45, και 50 αρχίζει τέτοιο μαρτύριο και τέτοιο βάσανο και τέτοια γκρίνια που λες, πού την έκρυβε αυτός ο δήθεν σκληρός όλη αυτή τη γκρίνια; Καταλάβατε; Δεν ημπορεί δηλαδή ο άνθρωπος να ζήσει αλλιώς, και γίνεται ακόμα πιο μόνος του και έρημος, και μοναξιάζεται περισσότερο.
Αυτό είναι η μεγάλη ανακάλυψη της εποχής μας, να ξέρετε αυτή θα είναι, τα χρόνια που μας μένουν, τα επόμενα χρόνια όσοι παραμείνουν ζωντανοί και στα καλά τους, γιατί δεν ξέρουμε, πολλά θα γίνουνε, λοιπόν θα ανακαλύψουνε την αλήθεια αυτή εδώ, αυτό θα είναι η μεγάλη τους ανακάλυψη. Αλλά θα την ανακαλύψουν, λέει κάπου η Αποκάλυψη αν θυμάστε, για τους ανθρώπους που έρχονται εκ της θλίψεως της μεγάλης. Το έχετε δει αυτό;
Έρχονται λέει δοξολογώντας. Όταν παρουσιάζεται η έσχατη εκείνη εικόνα της ουράνιας βασιλείας θυμάστε που λέει για τους χιλιάδες εκείνες που έρχονται εκ της θλίψεως της μεγάλης; Τι είναι αυτό; είναι οι άνθρωποι που βγήκαν μέσα από μεγάλες θλίψεις στο δρόμο αυτόν. Κι αυτό είναι, σας είπα, εγώ θεωρώ ότι είναι ένα προνόμιο της δικής μας εποχής και των εποχών που θα ακολουθήσουνε.
Δεν υπάρχει τρόπος ένα παιδί να το πείσεις ότι δικαίως η μάνα του δεν το αγάπησε. Καταλάβατε τι λέω; Το παιδί αυτό είναι άρρωστο και είναι τραυματισμένο. Ή θα γίνει άγιος ή φονιάς, το πιθανότερο είναι το δεύτερο. Δεν υπάρχει τρόπος να πείτε σε ένα ζευγάρι ότι δικαίως η γυναίκα σου σε καταφρονεί και σε απατά μέρα νύχτα. Δε μπορείς να το πεις αυτό. Ο άλλος νοιώθει τσαλαπατημένος, καταλάβατε τι λέω;
Δεν υπάρχει τρόπος και επειδή δεν υπάρχει τρόπος, η μόνη οδός είναι αυτή εδώ, του Ευαγγελίου. Δεν υπάρχει τρόπος άλλος να ζήσει ο άνθρωπος, εκτός εάν τον βρει κανείς τον τρόπο αυτόν και μας τον πει εν καιρώ, πάντως θα 'ναι ένας τρόπος πάλι που θα περιλαμβάνει την λέξη θυσία μέσα, την λέξη θυσία.
Πρέπει να υπάρχει πάντοτε ένας Forest Gump o οποίος θα ξεχνάει το μυαλό του ανοιχτό και θα μπορούμε εμείς να κατασκηνώνουμε στα κενά του μυαλού του. Στην μωρία της αγαθότητάς του, στην μωρία της αγάπης του. Αν δεν υπάρχει κανένας τέτοιος θα φαγωθούμε μεταξύ μας μέχρις ενός και ο τελευταίος θα αυτοκτονήσει, γιατί τι να κάνει μόνος του μετά;
Προσέξετε γιατί όλα αυτά φαίνονται σήμερα, τα ίχνη τους φαίνονται, και στην Ελλάδα φαίνονται. Παλιά λέγαμε για έξω πιο πολύ, αλλά και εδώ φαίνονται πια. Φαίνονται καθαρά, αν δείτε τηλεόραση. Βλέπετε εκεί πέρα, θα δείτε αμέσως, πως οι σημερινές οικογένειες φαίνεται ότι πάμε προς μια τέτοια κατεύθυνση. Κι αν αυτό το πράγμα δεν το πολεμήσουμε με πνευματικό τρόπο, δηλαδή είναι κάτι στου οποίου την δυστυχία -σε μια μαύρη τρύπα- θα βυθιστούμε στο τέλος όλη κοινωνία μας.
Η εκκλησία έχει αυτό τον ρόλο, ότι είναι ένα εργαστήριο όπου όλα αυτά θεραπεύονται και παίρνει ο άνθρωπος άλλο προορισμό. Κι αρχίζει μετά να ταΐζει, παίρνει ένα μεγάλο, και δύο κουτάλια μετά. Δε του φτάνει το ένα και παίρνει και ταΐζει όλους. Και το φοβερό είναι ότι τον ταΐζουν όλοι αυτόν μετά γι' αυτό και οι άγιοι είναι οι πιο χορτάτοι από αγάπη άνθρωποι κι από νόημα. Κι όλοι οι άλλοι εμείς, πεθαίνουμε μόνοι κι έρημοι έχοντας απολαύσει κατά μόνας ό,τι νομίζαμε ότι έπρεπε να απολαύσουμε.
Λοιπόν σκευθείτε τα όλα αυτά. Εγώ τελειώνω εδώ, σταματώ εδώ, χρόνια πολλά! Αν έχετε εσείς τίποτα να πείτε ή ο γέροντας...

ΓέρονταςΘέλω σα συνέχεια μόνο να πω του πατρός Σωφρονίου. Λέει ο πατήρ Σωφρόνιος ότι η οδός της τελειότητος ταυτίζεται με την τελεία αγάπη του Θεού. Που σημαίνει ότι για να μπορέσει κανείς να μπει στον χώρο της τελειότητος όπως το λέει, πρέπει να μπει στον χώρο του ονειδισμού.
Όπως μπήκε ο Χριστός. Και φέρνει αυτό το παράδειγμα της ανεστραμμένης πυραμίδας, ότι ο Θεός έφθασε στα έσχατα της κορυφής της πυραμίδος των αξιών, ας πούμε των ανθρωπίνων αξιών αλλά ανεστραμμένης πυραμίδος και βαστάζει όλο τον κόσμο.
Αυτό είναι ο τέλειος ονειδισμός του Θεού η τέλεια ταπείνωση, εκεί προς αυτήν την κατεύθυνση λέει πρέπει να οδηγηθεί ο κάθε άνθρωπος, για να βρει πλέον εν Αγίω Πνεύματι αυτή την οδό της τελειώσεως. Δε μπορεί να την βρει με την λογική.
Μάλιστα λέει για τους μοναχούς: Όποιος μοναχός, -υποψήφιος μοναχός- πάει στον μοναχισμό έχοντας τον πλούτον της λογικής του και του θελήματός του, να φροντίσει λέει γρήγορα να αποβάλλει αυτόν τον πλούτον, γιατί αν μπει μέσα στον μοναχισμόν έτσι, είναι πάρα πολύ δύσκολο να βρει την οδό της σωτηρίας της πίστεως.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...